านหยาตัวสั่นนิดหน่อย นางกลัวว่าตัวเองจะโดนด่า
จางซิ่วเอ๋อขยี้หัวที่ผมแห้งเหมือนหญ้าฟางของจางซานหยาเบา ๆ ช่วงนี้สามพี่น้องเริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง แต่น่าเสียดายที่เมื่อก่อนร่างกายขาดแคลนสารอาหารหนักเกินไป ที่ตอนนี้ยังบำรุงให้กลับมาแข็งแรงต้องใช้เวลา
จางซิ่วเอ๋อมีไฟโทสะสุมอยู่ในใจ จางอวี่หมินรังแกจางซานหยาไม่เท่าไหร่ เพราะนางไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว
แต่จางต้าหูก็เอากับเขาด้วย!
จางชุนเถาฟังจบก็ออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา
จางซิ่วเอ๋อรีบไล่ตามไป ก็เห็นจางชุนเถาหยิบปังตอเดินจ้ำออกไปข้างนอก
จางซิ่วเอ๋อจับจางชุนเถาไว้ “ชุนเถา! เจ้าจะทำอะไร?”
“ข้าจะไปเรียกร้องให้ซานหยา!” จางชุนเถาพูดด้วยจิตสังหารพลุ่งพล่าน
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “ชุนเถา เจ้าอย่าวู่วาม ข้ารู้ว่าเจ้าอยากไปอาละวาดที่บ้านตระกูลจางเหมือนที่ข้าไปอาละวาดที่บ้านตระกูลสวี่ แต่เจ้าเคยคิดไหมว่าตระกูลสวี่ไม่เหมือนตระกูลจาง!”
“คนเป็นพ่อตีลูก ต่อให้ตีแรงไปหน่อยก็มีเหตุผลเป็นร้อยเป็นพัน” จางซิ่วเอ๋อใจเย็นลงมากแล้ว
“พี่ใหญ่ แล้วพี่จะมองซานหยาโดนรังแกเฉย ๆ เหรอ?” จางชุนเถาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก
จางซิ่วเอ๋อจ้องจางชุนเถา
จางชุนเถาลนลานขึ้นมา รู้ว่าเมื่อครู่ตัวเองพูดแรงไปหน่อย พี่ใหญ่จะทนมองซานหยาโดนรังแกได้อย่างไรกัน? ครั้งไหนบ้างที่นางไม่ได้ยืนหยัดออกมาปกป้องพวกนางไว้ด้านหลังตัวเอง?
“พี่….ข้าขอโทษ” จางชุนเถาก้มหน้าขอโทษอย่างรู้สึกผิด ตอนนี้นางเ
