วเอ๋อรู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์ที่ลืมวันเดือนปี
ข้าวมื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างอบอุ่น
หลังจากกินเสร็จ จางซิ่วเอ๋อหยิบกระดาษไขมาหนึ่งแผ่นและห่อเกี๊ยวหลายชิ้นให้จางซานหยาเอากลับไป
กระดาษไขนี่นางตั้งใจซื้อมา ของแบบนี้ราคาไม่ถูก! แต่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้แม่โจวไม่สามารถมากินข้าวบ้านนางได้อย่างเปิดเผยล่ะ? เพื่อสะดวกต่อการเอาของกินไปให้แม่โจว จางซิ่วเอ๋อเสียดายเงินเสียที่ไหน
เรื่องแบบนี้จางซานหยาทำมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง คุ้นทางหมดแล้ว ไม่รอให้จางซิ่วเอ๋อกำชับอะไรนางก็เอ่ยขึ้น “ห้ามให้พ่อรู้”
จางซิ่วเอ๋อลูบหัวจางซานหยา “ซานหยาเป็นเด็กดี กลับไปเถอะ ดึกกว่านี้เดี๋ยวจะโดนด่า”
จางซานหยาพยักหน้า มองบ้านหลังนี้อย่างอาลัยอาวรณ์แล้วจึงแบกหญ้ากลับ
ตอนที่จางซานหยากลับไป คนตระกูลจางกินข้าวเสร็จหมดแล้ว ไม่มีใครรอจางซานหยา
แม่โจวก็กินข้าวกับคนตระกูลจางด้วย ถ้านางไม่กินอะไรเลยก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ หนึ่งคือแม่โจวอยากประหยัดข้าวให้จางซิ่วเอ๋อ สองคือถ้าทำแบบนี้ตลอดง่ายต่อการถูกจับได้
แต่ต่อให้กิน แม่โจวก็กินไม่อิ่ม
ไม่ใช่ว่าแม่โจวไม่อยากกิน แต่คนตระกูลจางจะยอมให้แม่โจวกินอิ่มที่ไหนกันล่ะ?
ตอนที่จางซานหยากลับมา จางอวี่หมินกำลังกินอิ่มสำราญและยืนพิงประตูรับลมอยู่
นางเห็นจางซานหยาจึงอดแดกดันไม่ได้ “ตัวขาดทุนกลับมาแล้วเหรอ แค่ให้เจ้าไปตัดหญ้าเจ้ายังชักช้าทำจนถึงดึกดื่น”
จางซานหยาชำเลืองมองจางอวี่หมินแวบหนึ่งโดยไม่พูดจ
