บทที่ 156 เป็นห่วง
จางซิ่วเอ๋อไม่ทันสังเกตว่าด้านหลังนางมีคนผู้หนึ่งยืนทำหน้าเขียวอยู่
เถี่ยเสวียนแทบจะพุ่งเข้าไปถกกับจางซิ่วเอ๋อสักยก เจ้านายตัวเองไม่ใช่คนดีเหรอ? ไม่ใช่คนดีแล้วจะซ่อมบ้านให้พวกนางเหรอ? จะโยนหมูป่าไปให้พวกนางในบ้านเหรอ? จะยอมหิวเองเพื่อซื้อเนื้อหมูป่าของจางซิ่วเอ๋อเหรอ?
แต่พอนึกถึงสิ่งที่เจ้านายกำชับไว้ เถี่ยเสวียนก็จำต้องทน
เขาไม่กล้าผิดพลาดในเรื่องที่เจ้านายสั่งอย่างจริงจังหรอก
เมื่อกี้ตอนเขาเจอเจ้านาย เจ้านายก็โยนงานให้เขาซึ่งก็คือให้เขาคุ้มกันจางซิ่วเอ๋อออกไปจากที่นี่โดยสวัสดิภาพ
เถี่ยเสวียนอดโอดครวญในใจไม่ได้ นึกว่าหลังจากซื้อเนื้อหมูป่าแล้วจะหมดสิ้นกับแม่นางผู้นี้สักที ใครจะรู้ว่าแม่นางผู้นี้จะไม่ยอมหายไปสักที
แต่โชคดีที่หลังจากผ่านเรื่องก่อนหน้านี้มา เขาฉลาดขึ้นด้วยการเก็บเงินไว้กับตัวเอง
และไม่ต้องกังวลว่าเจ้านายตัวเองจะเอาเงินออกมาให้จางซิ่วเอ๋อ
ส่วนจางซิ่วเอ๋อคิดไปว่าพวกนางกินอาหารจำพวกเนื้อตุ๋นน้ำแดง ตุ๋นกระดูก ผัดเนื้อจนเบื่อแล้ว ต้องเปลี่ยนบ้าง
เมื่อก่อนนางไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ แต่ตั้งแต่มาอยู่ในยุคโบราณ ได้กินเนื้อสักคำเป็นเรื่องที่ลำบากมาก จึงไม่คิดจะเปลี่ยนรสชาติแต่อย่างใด
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว สำหรับจางซิ่วเอ๋อที่แทบจะได้กินเนื้อทุกวัน ด้วยสถานการณ์แบบนี้จึงอยากเปลี่ยนรสชาติในการกินบ้าง
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา ที่บ้านมีมันหมูที่ยังไม่ย่างอยู่ กล
