บทที่ 153 โดนรังแก
จางซิ่วเอ๋อนึกเสียใจทีหลังที่ตัวเองไปซื้อไข่โดยไม่บอกใคร คราวนี้จึงไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นไปอยู่ที่ไหน
จางซิ่วเอ๋อคิดแบบนี้แล้วก็เดินจ้ำไปข้างหน้า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านหน้า
หนึ่งในนั้นเหมือนจะเป็นเสียงของจางชุนเถา
จางซิ่วเอ๋อร้อนใจขึ้นมาทันที นางพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว พอจางซิ่วเอ๋อพุ่งเข้าไปในฝูงชน ก็เห็นจางซานหยานั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น จางชุนเถานั่งปลอบอยู่ข้าง ๆ จางซานหยาพลางหันไปโวยวายใส่ฝ่ายตรงข้ามที่เป็นเด็กหนุ่มอายุ 16-17 ปี
เด็กหนุ่มคู่กรณีมีรูปร่างจ้ำม่ำเพราะค่อนข้างอ้วน ตาคู่นั้นเล็กหยีราวกับไม่มีดวงตา
ในตอนนี้เขากำลังกัดฟันกรอดมองจางชุนเถาและจางซานหยา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกคุ้นหน้าเด็กหนุ่มคนนี้ แต่นางนึกอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าตัวเองเคยเจอเด็กหนุ่มคนนี้ที่ไหน พร้อมกับนึกอยู่ในใจว่าอาจจะเป็นเจ้าของร่างกระมังที่เคยเห็นเด็กหนุ่มคนนี้
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะนึกไม่ออกแล้วว่าคน ๆ นี้คือใคร แต่เห็นท่าทางดุร้ายของเด็กหนุ่มคนนี้แล้วก็ไม่อาจมองเขาในทางที่ดีได้
จางชุนเถาตำหนิเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าทำแบบนี้กับซานหยาได้อย่างไร?”
เด็กหนุ่มคนนั้นโบกกำปั้น “พวกเจ้าขโมยของในบ้าน! ที่ข้าทำยังเบาไปด้วยซ้ำ เดี๋ยวข้าจะกลับบ้านไปกับพวกเจ้าให้ท่านย่าตีพวกเจ้า!”
ท่านย่า?
จางซิ่วเอ๋อมองเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ถ้าเดาไม่ผิดนี่คงเป็นลูกชายคนโตของแม่เถา
