บทที่ 152 ถ่ายทอดฝีมือ
พอทุกคนกลับไปก็เห็นจ้าวเอ้อร์หลางรออยู่ที่นั่นแล้ว เห็นลาง ๆ ว่าตะกร้าไผ่ที่เขาแบกมาบรรจุบางอย่างไว้ น่าจะซื้อยาของบัณฑิตจ้าวเรียบร้อยแล้ว
เถ้าแก่ชะโงกหน้าออกมามองทุกคน
โจวเหวินจึงรีบบอก “อาจารย์ สามคนนี้คือหลานสาวของข้า”
จางซิ่วเอ๋อคำนับเถ้าแก่พลางส่งยิ้มและพูดเสียงหวาน “วันนี้ท่านน้าเล็กพูดตลอดว่าท่านดูแลเขาไว้มาก พวกเราขอขอบคุณท่านเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่มองโจวเหวิน เห็นโจวเหวินยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ หน้าตาใสสะอาด นึกถึงคำพูดจางซิ่วเอ๋อเมื่อครู่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
“โจวเหวิน เจ้าตามข้ามา เดี๋ยวข้าสอนวิธีตีตู้ให้” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้น
โจวเหวินตาเป็นประกาย ตอบทันที “ขอบคุณมากขอรับอาจารย์!”
เขาเรียนรู้อะไรหลายอย่างในร้านนี้ แต่ส่วนใหญ่เป็นการทำของชิ้นเล็กเช่นพวกเก้าอี้ ต่อให้ไม่ใช่ช่างไม้มืออาชีพก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ทำเป็น
ที่เถ้าแก่จะสอนเขาตอนนี้คือจะสอนวิชาจริงให้เขา!
ถึงจะยังไม่ได้เรียนวิธีสร้างบ้าน แต่ได้เรียนรู้วิธีตีตู้ก็ถือว่ายากมากแล้ว
ศิษย์ก่อนหน้านี้เรียนจนจบยังไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย!
โจวเหวินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตื่นเต้น “คือ ข้าเข้าไปก่อนนะ….พวกเจ้า…..”
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นรีบกล่าวยิ้ม ๆ “ท่านน้าเล็กไปเถอะ ข้าจะพาพวกเขาไปเดินเล่นหน่อยแล้วค่อยกลับบ้าน”
โจวหวินกำชับ “คนในเมืองมีมากมาย ทั้งที่นี่ยังวุ่นวายพลุกพล่าน พวกเจ้าเป็นเด็กรุ่นจงระวังตัวด้วย”
จางซิ
