คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเจอลูกชายของแม่เถาที่นี่
เด็กคนนี้ชื่ออะไรนะ เหมือนจะชื่อเป่าเกินกระมัง
ใช่แล้ว จางเป่าเกิน
ชื่อมันบ่งบอกชัดเจน…..ความหมายเป่าเกิน ก็คือสายเลือดในการสืบทอดตระกูล
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองจางเป่าเกินแล้วรีบนั่งยอง ๆ ลงพลางถาม “ชุนเถา เกิดอะไรขึ้น?”
ชั่วพริบตาที่จางเป่าเกินเห็นจางซิ่วเอ๋อ สีหน้าเขาก็ดุร้ายขึ้นมาอีกครั้ง “ที่แท้เจ้าก็มาด้วย! ตัวขาดทุนสามตัวอย่างพวกเจ้าบังอาจขโมยเงินที่บ้านออกมาซื้อของ!”
“แถมยังซื้อของไร้ประโยชน์อย่างสายผ้าอีก!” จางเป่าเกินชี้สายผ้าบนหัวสามพี่น้อง
เพื่อให้จ้าวเอ้อร์หลางดีใจ ทั้งสามคนจึงผูกสายผ้าไว้บนหัวหมด
จ้าวเอ้อร์หลางยืนพูดอยู่ข้าง ๆ “นั่นน่ะข้าเป็นคนให้! พวกนางไม่ได้ขโมยเงินไปซื้อ!”
“เฮอะ พวกเจ้าอายุแค่นี้รู้จักอ่อยผู้ชายแล้วเหรอ? ไม่รู้ว่าใครในพวกเจ้าสามคนเป็นคนอ่อย? หรือว่าทั้งหมด? ถึงมีเด็กผู้ชายซื้อสายผ้าให้พวกเจ้า!” จางเป่าเกินก่นด่า
นี่เป็นครั้งแรกที่จางซิ่วเอ๋อเจอจางเป่าเกินหลังจากมาอยู่ในร่างนี้
เพราะเมื่อก่อนไม่เคยเห็นจางเป่าเกิน จางซิ่วเอ๋อจึงไม่มีภาพจำอะไรเกี่ยวกับคน ๆ นี้ ไม่มีทั้งดีและไม่ดี
พอตอนนี้มาเห็นแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้แล้วว่าคนบ้านเดียวกันเป็นอย่างไร
คนตระกูลจางมีคนดีไม่กี่คนจริง ๆ
ส่วนพวกนางสามพี่น้องโชคดีที่มีนิสัยเหมือนคนตระกูลโจว ไม่อย่างนั้น….จางซิ่วเอ๋อคิดแล้วอดตัวสั่นไม่ได้
โชคดีที่เจ้าของร่างแค่อ่อนแอไป
