จางซิ่วเอ๋อถามต่อ
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าจางชุนเถาไม่มีทางไปหาเรื่องจางเป่าเกินอะไรนี่ก่อนหรอก
จางชุนเถาพูดไปก็เสียใจขึ้นมา “ใครจะรู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรไป? พอเห็นข้าหยิบเงินออกมาก็กระโดดมาแย่งถุงเงินข้า ข้าเอามาร้อยเหรียญเลยนะ!”
“ซานหยาร้อนใจจึงจะแย่งคืน เขากลับผลักจางซานหยาล้มลงกับพื้น! แล้วบอกว่าพวกเราขโมยเงินที่บ้าน!” จางชุนเถายิ่งพูดยิ่งโมโห
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะพูดอะไร จางเป่าเกินพูดอย่างโอหังขึ้นมาอีกครั้ง “นังตัวขาดทุน! เจ้าเอาเงินที่บ้านมาแล้วยังกล้าพูดอีก! เจ้านี่ไม่มียางอายเลยใช่ไหม!”
“ข้าจะบอกให้นะ เจ้าอย่าคิดว่าจะเรียกพี่สาวเจ้ามาหนุนหลังได้! ใครไม่รู้บ้างว่าพี่สาวเจ้าเป็นคนอย่างไร?” จางเป่าเกินเอ่ยพลางยิ้มเย็น
จางเป่าเกินไม่ได้กลับบ้านมาสักพักแล้ว จึงไม่รู้เรื่องจางซิ่วเอ๋อ
ไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อแต่งงานแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนที่รังแกได้ง่าย ๆ เหมือนก่อนแล้ว
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ชุนเถา ซานหยา พวกเจ้าใจเย็นก่อน โดนหมากัดก็แค่ตีหรือด่ามันก็จบ แต่โมโหหมานี่ไม่จำเป็น”
“เจ้าว่าใครเป็นหมา?” จางเป่าเกินเดือดขึ้นมาทันที
จางซิ่วเอ๋อยิ้ม “ข้าว่าคนที่เห่าเสียงดังที่สุดไง! ทำไมเหรอ? หรือเจ้าเห่าเสียงดังสุด?”
จางเป่าเกินเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว “จางซิ่วเอ๋อ! เจ้าร้อนตัวแทนรึ! ระวังข้าจะตีเจ้าไว้เถอะ!”
พูดไปจางเป่าเกินก็โบกกำปั้นขู่จางซิ
