คุณชายฉินไม่ได้เด็ดขาด
คุณชายฉินเดินมาถึงหน้าประตูและโบกมือ
เด็กติดตามชุดเขียวเข้าใจความหมายคุณชายฉินทันที จึงควักตั๋วเงิน 50 ตำลึงเงินยื่นให้
เถ้าแก่เฉียนรับมาดูแล้วจิตใจเบิกบานขึ้นมาทันใด ว่าแล้วว่าคุณชายฉินไม่เอาเปรียบเขาหรอก นี่อย่างไร ให้มา 50 ตำลึงเงิน เพียงพอต่อความสูญเสียของเขาแล้ว
เถ้าแก่เฉียนอารมณ์ดีขึ้นมา “ขอบคุณคุณชายฉินมากขอรับ”
“อย่าลืมเรื่องที่ข้าฝากท่านนะ” คุณชายฉินเหมือนไม่ได้รับรู้ถึงความตื่นเต้นของเถ้าแก่เฉียน พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เถ้าแก่เฉียนลังเลนิดหน่อยก่อนจะเอ่ย “คุณชายฉิน มีประโยคหนึ่งข้าไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่…..”
“พูดมาสิ” คุณชายฉินหันกลับมา
เถ้าแก่เฉียนกล่าว “คุณชายโปรดอภัยข้าที่เสียมารยาทด้วย แต่ไม่ทราบว่าหากคุณชายเจอแม่นางเถาฮวาจะ……”
“จะทำร้ายนางงั้นเหรอ?” คุณชายฉินมองสิ่งที่เถ้าแก่เฉียนอยากพูดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เถ้าแก่เฉียนเอ่ยเสียงต่ำ “แม่นางเถาฮวาเป็นคนไม่เลว ตอนนั้นที่ล่วงเกินคุณชายฉินก็ไม่ได้ตั้งใจ”
คุณชายฉินหัวเราะเบา ๆ “ถ้าข้าถือสาล่ะก็ นางจะสุขสบายดีอยู่ได้อย่างไรกัน?”
เถ้าแก่เฉียนได้ฟังแล้วโล่งอก รู้สึกวางใจลง ไม่อย่างนั้นเขาคงรู้สึกผิดต่อแม่นางเถาฮวาจริง ๆ
ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ในเมื่อคุณชายฉินพูดแบบนี้ก็แสดงว่าคุณชายฉินแค่มีความสนใจต่อเครื่องเทศเท่านั้น ไม่ได้อยากทำร้ายแม่นางเถาฮวา
อย่างไรคนระดับคุณชายฉินไม่จำเป็นต้องพูดโกหกเพราะแม่นางน้อยค
