บทที่ 149 ไปตลาด
จางซิ่วเอ๋อพูดยิ้ม ๆ “อยากโตไว ๆ เจ้าก็ต้องกินเยอะ ๆ ไม่อย่างนั้นต่อให้โตแล้วก็ผอมแห้งแรงน้อย ตีกับใครก็ไม่ชนะหรอก”
จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็รู้ตัวว่าตัวเองสอนเรื่องไม่ค่อยดีให้เด็ก ๆ เสียแล้ว
นางจึงรีบกระแอมและเปลี่ยนเรื่อง “ซานหยา ตอนบ่ายพี่พาเจ้าไปเยี่ยมท่านน้าเล็กที่ตลาดดีไหม?”
จางซานหยาตาเป็นประกาย “ได้จริง ๆ เหรอพี่?”
นางอยากไปเที่ยวในเมืองเหลือเกิน แต่อยู่บ้านตระกูลจางแล้วจะไปได้ที่ไหนกัน ถ้าไม่ใช่คราวก่อนเพราะตามแม่โจวกลับบ้าน จางซานหยาไม่มีโอกาสได้เข้าเมืองหรอก
จางซิ่วเอ๋อชี้หญ้าอาหารหมูแล้วพูด “ตัดมาเท่านี้ก็พอแล้ว เราไปกันตอนนี้เลย แล้วกลับมาก่อนฟ้ามืด ตอนกลับค่อยเรียกพี่เอ้อร์หลางไปช่วยเจ้าตัดหญ้า คิดว่าทันอยู่”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ลดเสียงต่ำ “แต่เราต้องไปกันเงียบ ๆ นะ อย่าให้ใครรู้”
จางซิ่วเอ๋ออยากเข้าเมืองแล้ว นางอยากไปซื้อไข่แล้วค่อยไปคุยเรื่องกระดานซักผ้ากับโจวเหวิน
กระดานซักผ้าทำง่าย เวลาใช้ก็ง่ายมาก ถ้าทำออกมาได้น่าจะขายได้ อาจจะใช้วิธีนี้หาเงินได้ด้วย
แต่กระดานซักผ้ามีข้อด้อย นั่นก็คือทำขึ้นมาได้ง่ายมาก ดังนั้นตอนขายครั้งแรกอาจจะได้กำไรอยู่ แต่พอมีคนเรียนรู้วิธีทำได้ก็คงหาเงินจากสิ่งนี้ไม่ได้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อจึงไม่คิดจะรวยด้วยการทำกระดานซักผ้า
ที่นางไปหาโจวเหวินตอนนี้หนึ่งคือหวังว่าตัวเองจะมีกระดานซักผ้าใช้ อีกหน่อยซักผ้าจะได้สะดวกขึ้น และถ้าหาเง
