บทที่ 148 อยากได้เงินเหรอไม่มีให้หรอก
จางต้าหูหน้าเสีย “เด็กคนนี้นี่ ข้าเป็นพ่อเจ้านะ มาเยี่ยมเจ้าบ้างไม่ได้รึ?”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ท่านก็เห็นข้าแล้วนี่ ในเมื่อได้เยี่ยมแล้ว ถ้าไม่มีอะไรก็ไปเถอะเจ้าค่ะ ที่นี่เป็นบ้านผีสิง ระวังไปเจอของต่ำของโสมมนะเจ้าคะ” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
จางต้าหูฉุน “ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย! เจ้าก็ไล่ข้าแล้ว! เจ้าเป็นลูกสาวแบบนี้รึ?”
“ข้าเป็นลูกสาวแบบไหนขึ้นอยู่กับว่าท่านเป็นพ่อแบบไหน ว่ากันว่าพ่อไม่มีเมตตาบุตรชายอกตัญญู ข้าไม่ใช่บุตรชายด้วยซ้ำ เป็นแค่บุตรสาวขาดทุนที่ไม่มีใครชอบ” จางซิ่วเอ๋อย้อน
จางต้าหูปากไม่ค่อยไว เถียงสู้จางซิ่วเอ๋อได้ที่ไหนกัน?
นอกจากย้ำสถานะพ่อของตัวเองหลายครั้งหลายหน เขาก็ไม่มีความสามารถอย่างอื่นแล้ว
จางต้าหูโดนจางซิ่วเอ๋อไล่อยู่หลายรอบ เริ่มไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ แต่อุตส่าห์มีความกล้าขึ้นมาได้แล้วหาเวลาที่แสงอาทิตย์จ้าสุดเพื่อมาบ้านผีสิง ถ้าวันนี้ไม่พูดออกมาอีกหน่อยจะมีโอกาสพูดที่ไหนกัน?
จางต้าหูจึงลอบกัดฟัน ทำใจกล้าแล้วพูด “ซิ่วเอ๋อ วันนี้ข้ามาหาเจ้าเพื่อมาคุยเรื่องเงินให้ชัด”
จางซิ่วเอ๋อตาเป็นประกาย “ตายจริง ท่านพ่อ ท่านมาคืนเงินจริง ๆ เหรอ?”
จางต้าหูหน้าเสีย “เจ้าคืน 9 ตำลึงเงินที่ติดที่บ้านมาก่อน แล้วข้าจะคืนค่าจานให้”
จางต้าหูคิดว่าถ้าตัวเองขอ 9 ตำลึงเงินนี่มาได้จริง ๆ ถึงตอนนั้นบอกแม่เฒ่าจางว่าต้องออกเหรียญจำนวนหนึ่งเพื่อชดใช้ค่าจานก็ใช่
