ว่าจะไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา
เช้าวันนี้ตอนได้ฟังเรื่องนี้จากจางซานหยา นางก็นึกว่าจางต้าหูจะใช้ฝีมือขั้นสูงอะไรมาขอเงิน
ที่ไหนได้แค่วางท่าเป็นบิดาแล้วขอกันดื้อ ๆ!
ไม่รู้ว่าคนอย่างแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินคิดได้อย่างไรว่าจางต้าหูจะขอเงินไปได้
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างล้อเลียน และย้อนถาม “ 9 ตำลึงเงินรึเจ้าคะ?”
“ใช่ มีที่เมื่อวานเจ้าฉีกเสื้อขาดกับเงินค่ายาอาเล็กเจ้า” จางต้าหูเอ่ย
จางซิ่วเอ๋อฟังจบก็มองจางต้าหูนิ่ง ๆ
จางต้าหูรู้สึกไม่มั่นใจ “ซิ่วเอ๋อ บ้านตระกูลเนี่ยเจ้าของที่คงให้เงินเจ้าไว้ไม่น้อย ไม่กี่ตำลึงนี่สำหรับเจ้าคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มเย็น “บ้านตระกูลเนี่ยให้เงินข้า? พวกท่านอย่าลืมนะว่าค่าสินสอดตอนนั้นเข้ากระเป๋าใคร!”
“แต่เจ้าตั้งป้ายวิญญาณ…..” จางต้าหูพูดเบา ๆ
“ใช่ ข้าตั้งป้ายวิญญาณ แต่บ้านตระกูลเนี่ยไม่ได้ให้เงินข้า จริงสิ จะว่าให้…..ก็ให้จริง ๆ แหละ…..ถ้าท่านอยากได้ท่านก็เอาไปแล้วกัน” จางซิ่วเอ๋อพูดมาตรงนี้คลี่ยิ้มพิกล
“ให้เจ้ามาเท่าไหร่? เอาออกมาเร็ว! เราคืนเงินนี้ไปอีกหน่อยจะได้ตัวเบาไร้หนี้!” จางต้าหูพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาแล้วบอก “ชุนเถา ไปเอาห่อผ้าสีน้ำเงินในห้องออกมา”
จางชุนเถาได้ฟังลังเลอยู่นิดหน่อย แต่พอเห็นจางต้าหูที่คิดแต่จะขอเงินไปให้แม่เฒ่าจางก็ทำใจแข็งไปเอา
จางซิ่วเอ๋อรับห่อผ้ามา เปิดออกด้วย
