รอยยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก “ท่านพ่อ นี่คือของที่ตระกูลเนี่ยให้ข้ามา พวกเขายังบอกอีกว่าจะเอากระดาษเงินมาให้เป็นระยะ ๆ …..ถ้าท่านอยากได้ก็เอาไปเถอะ…….”
“ข้าเชื่อว่าลูกเขยอายุสั้นของท่านคงไม่ถือสาที่ข้าเอาเงินที่ต้องเผาไปให้เขาไปให้ท่านใช้ก่อนด้วยความกตัญญูหรอก” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ
จางต้าหูเห็นของในห่อผ้าแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นหลากหลายสี นี่คือห่อกระดาษเงินที่เอาไว้เผาให้คนตาย!
จางซิ่วเอ๋อหมายความว่าอะไร? นี่นางจะแช่งให้เขาตายเหรอ!
จางต้าหูรู้สึกว่าตัวเองโดนหลอก กล่าวขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “นังลูกอกตัญญู!”
พูดมาถึงตรงนี้จางต้าหูก็พุ่งมาข้างหน้า
ตอนนี้จางต้าหูทำเรื่องตบตีไม่ลงหรอก เขาค่อนข้างซื่อในด้านนี้ แต่เขามีไฟโทสะสุมอยู่ในใจ จะระบายอย่างไรดี?
เขาเอามือกดโต๊ะไว้
จางซิ่วเอ๋อพูดลอย ๆ อยู่ข้าง ๆ “ค่าจานคราวก่อนท่านยังไม่ได้ให้เลย หรือท่านอยากทำจานข้าแตกอีก?”
“ท่านพ่อ อย่างไรท่านก็เป็นผู้ชายคงไม่ทำอะไรที่ไร้ยางอายแบบนั้นหรอกใช่ไหม? ถ้าท่านไม่อยากโดนข้าแดกดันก็หาเงินค่าจานมาคืนข้า หลังจากนั้นท่านจะเขวี้ยงจานบ้านข้าอย่างไรก็ได้” จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน
จางต้าหูฟังแล้วก็โมโห “เจ้าบอกเลยว่าเงินนี่เจ้าจะให้หรือไม่ให้?”
“ให้สิ ข้าบอกให้ท่านเอาไปไม่ใช่รึไง? ห่อนี้ท่านเอาไปได้หมดเลย หรือถ้าตอนนี้ท่านยังใช้ไม่ได้ อีกร้อยปีข้าค่อยส่งไปให้ก็ได้เหมือนกัน!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
คำพ
