้งหมดไปถึงตัวเมืองอย่างรวดเร็ว พวกจางซิ่วเอ๋อแยกกับจ้าวเอ้อร์หลางก่อนชั่วคราว
จ้าวเอ้อร์หลางไปซื้อยาก่อน แล้วเดี๋ยวเจอกันที่ร้านช่างไม้
“ท่านน้าเล็ก!” จางซานหยาเห็นโจวเหวินแต่ไกลจึงตะโกนเรียก
ขณะนั้นโจวเหวินนั่งอยู่หน้าร้าน เคาะ ๆ เก้าอี้ไม้ตัวนึงอยู่
โจวเหวินเห็นหลานสาวสามคนมาหา หน้าตาตื่นเต้นดีใจ จากนั้นเขามองไปทางด้านหลังทั้งสามก็ไม่เห็นแม่โจว
จางซิ่วเอ๋อยิ้มและอธิบาย “ครั้งนี้เรามากันแค่สามคนเจ้าค่ะ”
ตอนแรกโจวเหวินจะเตือนด้วยความเป็นห่วง แต่พอมองจางซิ่วเอ๋อที่อายุน้อยกว่าตัวเองแค่นิดเดียวก็นึกได้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่เด็กแล้ว นางแต่งงานแล้ว พาน้องสาวสองคนออกมาคงไม่เป็นอะไรหรอก
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ารอเดี๋ยวนะ ข้าไปบอกอาจารย์ก่อน” โจวเหวินบอกยิ้ม ๆ
โจวเหวินไปบอกกล่าวกับเถ้าแก่ก่อนจะเดินออกมา
ตอนนี้เถ้าแก่ร้านมองโจวเหวินและครอบครัวในทางที่ดี เมื่อวานหยางชุ่ยฮวาแวะเอาปลามาฝากที่ร้านอีกแล้ว
เห็นหยางชุ่ยฮวาขี้เหนียวแบบนี้ แต่บางครั้งนางก็ใจกว้างมาก
โจวเหวินออกมาและพูดยิ้ม ๆ “ไป ตามข้ามา เดี๋ยวน้าพาไปหาอะไรกิน”
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ”
โจวเหวินหยิบถุงเงินออกมาและบอกด้วยรอยยิ้ม “ข้ามีเงิน พวกเจ้าวางใจเถอะ”
เงินนี่โจวอู่และหยางชุ่ยฮวาเอามาให้เมื่อไม่นานมานี้ ที่บ้านขายปลาได้เงินมาจำนวนหนึ่ง ถึงจะไม่ได้เก็บเงินได้เป็นก้อน แต่ก็มีแหล่งรายได้ ชีวิตมีหลักประกัน ทุกคนจึงพกเงินกันนิด ๆ ห
