เจ้าจะไม่ได้มากที่สุด แต่ก็เป็นผู้ชาย ไปถึงเมืองแล้วดูแลพวกนางด้วยนะ” บัณฑิตจ้าวกำชับ
จ้าวเอ้อร์หลางเอ่ย “ท่านพ่อวางใจเถอะขอรับ! ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”
บัณฑิตจ้าวยิ้มพลางพยักหน้าและส่งเด็ก ๆ ออกจากบ้าน
ถึงแม้บัณฑิตจ้าวยังไม่หายป่วย แต่อย่างน้อยก็เดินได้แล้ว คนเราพอกินอิ่มก็จะไม่อ่อนแอเหมือนก่อน
เขาขอบคุณจางซิ่วเอ๋อจากใจจริง จึงต้องสอนลูกตัวเองบ่อย ๆ ว่าต้องรู้จักสำนึกและทดแทนบุญคุณ
เมื่อก่อนจ้าวเอ้อร์หลางได้เข้าเมืองอยู่บ่อย ๆ
เนื่องจากต้องไปซื้อยาให้บัณฑิตจ้าว หรืออาจจะไปขายฟืน แต่ไม่เคยมีวันไหนสบายใจเท่าวันนี้
เพราะวันนี้เขาไม่ต้องกังวลว่าตอนตัวเองไม่อยู่บ้านบัณฑิตจ้าวจะป่วยจนทำอะไรไม่ไหวหรือไม่
และไม่ต้องคอยคำนวณว่าเหรียญที่ตัวเองเอามาซื้อยาได้แค่ไหนซื้อข้าวได้แค่ไหน ครั้งนี้เขาเอาเงินมามากพอแล้ว! นอกจากค่ายาก็ยังซื้อธัญพืชได้ด้วย
ซื้อเสร็จแล้วยังเหลืออีกนิดหน่อย
ก่อนมาเขาคิดไว้แล้วว่าประเดี๋ยวเจอของน่าเล่นน่ากินจะซื้อให้ทุกคน
จ้าวเอ้อร์หลางจำคำที่บัณฑิตจ้าวบอกในใจได้มั่น และรู้ว่าตัวเองต้องซาบซึ้งในบุญคุณ
เด็กผู้ชายจะเริงร่ากว่าเด็กผู้หญิง จ้าวเอ้อร์หลางกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างหน้าทั้งทาง เด็ดดอกไม้มาให้ดูบ้าง บางทีก็จับแมลงแปลกตามาให้ดูบ้าง
เด็กผู้หญิงที่โตมาในหมู่บ้านนั้นไม่รู้สึกกลัวเวลาเห็นแมลงแปลกตาสวย ๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า
ถ้าแค่นี้ยังกลัว ทุกคนคงขึ้นเขากันไม่ได้
คนทั
