บทที่ 147 จางต้าหูมาหา
จางซิ่วเอ๋อเปิดประตู
วินาทีที่เปิดประตู จางซิ่วเอ๋อก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาจ้าว ครั้งนี้ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”
บัณฑิตจ้าวไม่เคยต้องพูดปด เวลานี้จึงลืมว่าต้องตอบรับว่าอะไร เป็นจ้าวเอ้อร์หลางเองที่มีไหวพริบพูดขึ้นมา “พี่ซิ่วเอ๋อ ไม่ต้องขอบคุณ เราเป็นเพื่อนบ้านกันต้องดูแลกันอยู่แล้ว”
จางต้าหูยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นฉากนี้ก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ท่านมาอยู่นี่ได้อย่างไร?”
คำพูดนี้เขาถามบัณฑิตจ้าว
บัณฑิตจ้าวเป็นคนมีมารยาทดี เขาสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรจากจางต้าหู แต่ก็ยังตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าเอาของมาให้ซิ่วเอ๋อ เด็กคนนี้ลำบาก เป็นเพื่อนบ้านกันจะไม่ดูแลบ้างได้อย่างไร?”
“เหอะ ของอะไรต้องให้พวกท่านเอามาให้! ระวังจะติดโรค!” จางต้าหูพูดอย่างไม่พอใจ
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าไม่สู้ดี “ท่านไปยุ่งกับคนอื่นทำไมว่ามาทำอะไร ข้าสิต้องถามว่าท่านมาทำอะไร?”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อถามพลางยิ้มบาง ๆ “หรือว่าท่านมาคืนค่าจาน?”
บัณฑิตจ้าวถูกจางต้าหูพูดกระทบกระเทือนจิตใจ จึงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าใด แต่เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อปกป้องตัวเองก็ถอนหายใจเบา ๆ เขารู้มาตลอดว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เหมือนกับคนอื่น
ในเมื่อเป็นแบบนี้ คนที่ไปมาหาสู่กับเขาคือซิ่วเอ๋อ เขาจะไปสนความคิดคนอื่นทำไมกัน?
ตอนนี้เขาสัมผัสได้แล้วว่าจางต้าหูมาอย่างไม่หวังดี จึงคิดอยากช่วยจางซิ่วเอ๋อ
แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีจุดยืนอะไรที่จะไ
