ปช่วยจางซิ่วเอ๋อ บวกกับเมื่อครู่นี้จางซิ่วเอ๋อให้เขาไปก่อนก็เพราะเป็นเรื่องในบ้านของจางซิ่วเอ๋อ เขาไม่สะดวกออกหน้า บัณฑิตจ้าวจึงได้แต่ปรายตามองจางซิ่วเอ๋ออย่างเป็นห่วงก่อนจะพาจ้าวเอ้อร์หลางออกไป
จางต้าหูมองจ้าวเอ้อร์หลางออกไปด้วยสายตาเย็นเยียบ ไม่ตอบคำถามเมื่อกี้ของจางซิ่วเอ๋อแต่วางท่าสั่งสอน “เจ้านี่นะ ไปข้องแวะกับพวกขี้โรคทำไม! ไม่กลัวติดโรคบ้างรึ?”
“อีกอย่าง เจ้าเป็นแม่ม่าย ให้ผู้ชายเข้าบ้านตัวเองมันหมายความว่าอย่างไร?” จางต้าหูสั่งสอน
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูด้วยสายตาเย็นเยียบ “เพื่อนบ้านไปมาหาสู่กันบ้างไม่ได้เหรอเจ้าคะ? แล้วเขาไม่ได้มาคนเดียวด้วย!”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เลิกต่อความยาวสาวความยืดเรื่องบัณฑิตจ้าวกับจางต้าหู แต่ถามขึ้น “เรามาพูดเรื่องเมื่อครู่กันดีกว่า ท่านมาทำไม? มาคืนเงินเหรอ?”
สีหน้าจางต้าหูนิ่งไป เขาหน้าเสียนิดหน่อย มาคืนเงินที่ไหนกันล่ะ? นอกจากจะไม่ได้มาคืนเงินแล้วแถมมาขอเงินด้วย
จางต้าหูไม่มีหน้าจะพูดเรื่องนี้ จึงแสร้งทำเป็นวางมาดบิดา “เจ้าพูดจาแบบนี้กับพ่อได้อย่างไร? ท่าทางอะไรของเจ้าเนี่ย?”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้ามีท่าทางอย่างไร? ก็ต้องดูว่าท่านมีท่าทางอย่างไรด้วย!”
ตอนนี้จางต้าหูไม่สนใจแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อยังยืนอยู่หน้าประตู เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในบ้าน
ตอนนี้บนโต๊ะเหลือกับข้าวอยู่ครึ่งจาน
เนื่องจากช่วงนี้ทุกคนกินเนื้อกันมากแล้ว และทุกคนไม่เหมือนคนตระกู
