ลจางที่จ้องคีบแต่เนื้อ กับข้าวที่เหลือยังเหลือพริกหยวกครึ่งหนึ่งเนื้อครึ่งหนึ่ง
ตอนจางต้าหูเข้ามาจึงเห็นเนื้อในจาน
เขาอึ้งไปเล็กน้อย ทำไมใส่เนื้อในกับข้าวเยอะขนาดนี้?
เขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วจริง ๆ พอเห็นเนื้อพวกนี้ จางต้าหูก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
แต่เวลานี้จางซานหยาและจางชุนเถามองหน้ากัน ก่อนที่จางชุนเถาจะยกจานกับข้าวขึ้นมากวาดใส่ถ้วยจางซานหยาครึ่งนึง และกวาดใส่จานตัวเองอีกครึ่งนึง
ก่อนจะกล่าว “ซานหยา เนื้อนี่อร่อยมาก เจ้ากินเร็ว!”
จางซานหยากัดหมั่นโถวไม่พูดไม่จาและเริ่มกินเนื้อ ส่วนจางชุนเถาก็กินโดยไม่รอช้า
ไม่นานนักเนื้อก็ถูกกินหมด เหลือเพียงก้นถ้วยก้นจานที่เปื้อนน้ำมันแวววาว
น่าสงสารจางต้าหูที่ยืนอึ้งอยู่ ทนมองลูกสาวสองคนที่ไม่มีใครเรียกเขา กลับทำท่าเหมือนระแวงเขา กินเนื้อจนหมดในอึดใจเดียว
“พวกเจ้าเอาเนื้อมาจากไหนกัน? มีเนื้อแล้วไม่รู้จักเอาไปให้ที่บ้านบ้าง…..” จางต้าหูพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้
เขาคิดอยู่ในใจว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อถึงอกตัญญูแบบนี้ เขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของนางนะ ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องกินเนื้อให้ได้ แต่เขาแค่รู้สึกว่าถ้าเขามีเนื้อ เขาต้องดูแลท่านแม่ได้ดีแน่ ๆ …..
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วขำ “ท่านพ่อ อย่าลืมนะ ถึงแม้ตอนนี้ข้าไม่มีสามี แต่ข้าก็แต่งงานแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นลูกสะใภ้บ้านอื่น มีอะไรต้องเอาไปให้บ้านตัวเองเหรอ?”
“ต่อให้แต่งงานแล้วเจ้าก็ไม่สนคนบ้านตัวเองไม่ได้” จางต้าหูพูดต่อ
ครั้งนี
