้ไม่รอให้จางซิ่วเอ๋อพูดอะไร จางชุนเถาเงยหน้าพูด “ท่านแม่ข้าก็แต่งงานแล้ว ทำไมพวกท่านไม่เอาของให้ท่านแม่ข้ากลับไปเยี่ยมท่านยายข้าบ้างล่ะ?”
สำหรับจางชุนเถา เรื่องนี้ถือว่าเป็นเสี้ยนหนามตำใจ
ที่ท่านป้าใหญ่ไม่ชอบแม่ตัวเองขนาดนี้จะโทษท่านป้าใหญ่อย่างเดียวไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนตระกูลจางมากกว่า
แม่โจวอยากกลับบ้าน คนทั้งบ้านกลับมองแม่โจวเหมือนระแวงโจร โวโวโถวสักลูกแม่โจวก็อย่าหวังว่าจะเอากลับไปที่บ้านได้
จางต้าหูถูกถามจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะตอบอะไร
“ท่านพ่อ อีกอย่างหนึ่งกับข้าวพวกนี้เมื่อครู่ท่านอาจ้าวเป็นคนเอามาให้ ต่อให้ข้าอยากเอาไปให้พวกท่านก็กลัวว่าท่านจะติดโรค!” จางซิ่วเอ๋อยิ้มตาหยี
“เจ้าว่าอะไรนะ? กับข้าวพวกนี้บัณฑิตจ้าวเป็นคนเอามาให้เหรอ? บ้านเขาจนขนาดนั้นจะมีกับข้าวแบบนี้ได้อย่างไร? แล้วทำไมเขาต้องเอาของกินมาให้เจ้าด้วย? อีกอย่าง เจ้าเป็นผู้หญิงไปกินกับข้าวของพ่อม่ายได้อย่างไร?” จางต้าหูถามเป็นชุด
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองจางต้าหู เห็นท่าทางไม่พอใจของจางต้าหูแล้วยิ้มบาง “ข้าคิดว่าข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ท่านฟังนะเจ้าคะ ข้าเป็นลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว จะคบค้าสมาคมกับใครข้าคิดว่าไม่เกี่ยวกับท่าน”
“ข้าเป็นพ่อเจ้า! จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร!” จางต้าหูพูดอย่างโมโห
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ในเมื่อท่านอยากรู้ข้าจะบอกให้ กับข้าวนี่ท่านน้าของจ้าวเอ้อร์หลางเอาไปให้ที่บ้าน ที่ท่านอาจ้าวเอาม
