บทที่ 144 แม่โจวผู้เศร้าโศก
“เหมยจื่อ” จางต้าหูมีเรื่องจะขอร้องแม่โจว จึงเรียกแม่โจวเสียงหงอย
แม่โจวพูดทั้งที่ไม่หันมามอง “ท่านกินข้าวเสร็จแล้วเหรอ?”
ไม่รู้ทำไม คำพูดนี้เป็นเหมือนคำพูดธรรมดา ๆ แต่จางต้าหูฟังแล้วเหมือนถูกหนามทิ่มตำหัวใจ หน้าของเขาแดงก่ำ ยืนอึดอัดอยู่ตรงที่เดิม
“เหมยจื่อ…..เมื่อครู่ข้ากินข้าวแล้ว ทุกคนคุยกันอยู่ ข้าจึงไม่ได้ขโมยอาหารแห้งออกมาให้” จางต้าหูพูดด้วยความรู้สึกผิด
แม่โจวหัวเราะเสียงเย็นในใจ ขโมย? ปกตินางไม่เคยกินอิ่มที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว ก่อนมีลูกจางต้าหูไม่ค่อยสนใจนางหรอก แต่พอมีลูกจางต้าหูถึงขโมยอาหารแห้งมาให้นางบ้าง
ส่วนกับข้าวบนโต๊ะ นางกินได้แค่ไม่กี่คำเท่านั้น
น่าขำเสียจริง ตัวเองทำงานยุ่งทั้งวัน สุดท้ายแล้วจะกินข้าวให้อิ่มต้องใช้วิธีขโมยเอา!
ถ้าไม่ได้ซิ่วเอ๋อ เจ้าตัวน้อยในท้องนางจะเติบโตได้ไหมก็ยังไม่รู้!
จางต้าหูเห็นแม่โจวเงียบไม่พูดจา จึงรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องออกจะน่าอึดอัดไปหน่อยจึงพูดขี้น “ข้าจะไปดูที่ห้องครัวเดี๋ยวนี้แหละว่ามีของกินไหม เดี๋ยวเอามาให้”
แม่โจวเรียกจางต้าหูไว้ และเอ่ยเรียบ ๆ “ไม่ต้องหรอก”
จางต้าหูได้ยินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าวยิ้ม ๆ “เจ้ากินข้าวที่บ้านซิ่วเอ๋อแล้วใช่ไหม?”
แม่โจวหันกลับมามองจางต้าหูด้วยสายตาเย็นชา มองจนจางต้าหูขนลุกถึงยอมปริปาก “ข้ากินหรือไม่กิน หิวหรือไม่หิว ไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน ท่านถามทำไม?”
จางต้าหูสัมผัสได้ถึ
