รกัน? นางเป็นลูกสาวเรานะ! ข้าเป็นคนคลอดก็จริง แต่ก็เป็นเชื้อสายของเจ้าด้วย! ซิ่วเอ๋อไม่ใช่ลูกสาวข้าคนเดียวนะ!”
“เมื่อก่อนตอนซิ่วเอ๋อยังอยู่ที่บ้านโดนรังแกน่ะช่างมันเถอะ ตอนนี้ซิ่วเอ๋อออกไปแล้ว…..เหอะ! ท่านคงยังไม่ลืมใช่ไหมว่าซิ่วเอ๋อและชุนเถาออกไปเพราะอะไร? เพราะย่าแท้ ๆ ของพวกนางจะขายพวกนางอย่างไรล่ะ!” แม่โจวขบเคี้ยวฟัน
“แต่….แต่ท่านแม่ทำไปเพราะหวังดีกับซิ่วเอ๋อ อย่างเรื่องแต่งงานของซิ่วเอ๋อ นั่นน่ะตระกูลเนี่ยเจ้าของที่เลยนะ ถ้าซิ่วเอ๋อทำตัวได้เรื่องหน่อย แต่งเข้าไปก็ได้ใช้ชีวิตคุณนายน้อยกินดีอยู่ดีแล้วนะ!” จางต้าหูแถ
แม่โจวหัวเราะ “แล้วทำไมไม่ให้น้องสาวท่านแต่งเข้าไปล่ะ อวี่หมินโตกว่าซิ่วเอ๋ออีกนะ!”
จางต้าหูรู้สึกขลาดขึ้นมา “พูดถึงซิ่วเอ๋ออยู่ ดึงไปหาอวี่หมินทำไม”
“ถ้าอย่างนั้นพูดถึงชุนเถาก็ได้ใช่ไหม? เด็กคนนั้นโตมาอยู่ข้างกายท่านนะ ปกติตื่นเร็วยิ่งกว่าไก่ นอนก็ดึก วิ่งวุ่นเพื่อบ้านนี้ สุดท้ายกลับต้องถูกจับขายให้กับคนค้ามนุษย์! ตอนนี้เรามีชีวิตที่ไม่มีเงินกินข้าวกันแล้วเหรอ? ต่อให้บ้านเรายากจนแค่ไหนก็ไม่ถึงขั้นขายลูกสาวกินนะ?” แม่โจวพูดสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมาจนหมด
จางต้าหูพูดเสียงหงอย “เรื่องนั้น……”
จางต้าหูพูดยังไม่ทันจบก็ได้ยินแม่โจวกล่าวต่อ “ท่านคิดว่ามารดาท่านขายชุนเถาก็เพื่อให้ชุนเถาได้มีชีวิตที่ดีเหรอ?”
จางต้าหูไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
เป็นเวลาพักใหญ่กว่าจางต้าหูจะพูดขึ้นอีกคร
