ูดต่อ
แม่โจวถามเสียงเย็น “ส่วนหนึ่ง? แม่ท่านบอกแบบนั้นเหรอ?”
เมื่อครู่นี้จางต้าหูเองก็ปอดแหก ถึงได้พูดความจริงส่วนหนึ่ง พอแม่โจวซักไซ้เข้า เขาจึงพูดความจริงทั้งหมดด้วยเสียงตะกุกตะกัก “ทั้ง…..ทั้งหมด 9 ตำลึงเงิน”
แม่โจวเงียบ
จางต้าหูไม่รู้ว่าแม่โจวคิดอย่างไร เวลานี้จึงได้แต่พยายามโน้มน้าว “ข้าว่าเงินนี่ลูกสาวเราต้องออก แต่เจ้าก็รู้……ซิ่วเอ๋อไม่สนิทกับข้า……”
“เหมยจื่อ คืออย่างนี้ เจ้าไปถามซิ่วเอ๋อให้ข้าหน่อยได้ไหม?” จางต้าหูบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาในที่สุด
ตอนนี้แม่โจวไม่รู้ว่าตัวเองโกรธหรือหงุดหงิด หรือผิดหวัง
สรุปก็คือ ตอนนี้แม่โจวรู้สึกมีไฟสุมอยู่ในใจแทบปะทุออกมา
นางเงยหน้ามองจางต้าหูด้วยสายตาทิ่มแทง ก่อนจะกัดฟันคำรามเสียงต่ำ “จางต้าหู! ทำไมท่านไม่ไปตายเสียล่ะ!”
จางต้าหูเห็นสีหน้าแม่โจวอย่างกับจะกัดเขาให้เนื้อหลุดแล้วก็ตะลึง
เมื่อก่อนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่อให้แม่โจวไม่เห็นด้วยกับที่เขาพูด ก็ไม่มีทางแสดงสีหน้าแบบนี้
กับแม่โจวตรงหน้า จางต้าหู้รู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน
แต่เมื่อขึ้นคันธนูแล้วก็ต้องยิง ในเมื่อจางต้าหูพูดไปแล้ว ก็ต้องโน้มน้าวต่อ
จางต้าหูจึงกล่าวต่อ “เหมยจื่อ เจ้าเป็นอะไรไป? มีอะไรก็พูดกันดี ๆ สิ เจ้าโกรธขนาดนี้ทำไม?”
แม่โจวถามกลับเสียงกราดเกรี้ยว “มีอะไรพูดกันดี ๆ? พูดกันดี ๆ ได้เหรอ? ตอนนี้ตัวท่าน มารดาท่าน แล้วก็น้องสาวท่านเอาแต่วางแผนหลอกลวงซิ่วเอ๋อ ซิ่วเอ๋อเป็นใค
