จางซิ่วเอ๋อต้องกตัญญูต่อตัวเองสิ? เหมือนกับที่ตัวเองกตัญญูต่อแม่
จางซิ่วเอ๋อจะเพิกเฉยต่อความลำบากของที่บ้านได้อย่างไรกัน? จะมองที่บ้านใช้ชีวิตแร้นแค้นเฉย ๆ เหรอ
พอคิดได้แบบนี้ จางต้าหูก็ตั้งมั่นว่าอย่างไรตนก็ต้องไป
ใช่แล้ว จางต้าหูรู้สึกซึ้งใจง่ายมาก คนตระกูลจางทำอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ที่ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ดีต่อเขา จางต้าหูก็จะลากคนทั้งบ้านวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่บ่นราวกับเป็นวัว
“พี่สี่ พี่นี่ดีจริง ๆ ที่ทำอะไรเพื่อบ้านเรา” เวลานี้จางอวี่หมินไม่ตำหนิจางต้าหูแล้ว แต่เริ่มชมจางต้าหูแทน
จะว่าไปแล้ว สองแม่ลูกแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินเปลี่ยนสีหน้าไวยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก
หลังจากจางต้าหูกินข้าวเสร็จ เขาก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างมาก
คนในบ้านเป็นห่วงเขาขนาดนี้ แม่กับน้องสาวดีกับเขา ขนาดพี่รองยอมออกไปทำงานหาเงินเองยังไม่อยากให้เขาต้องลำบากใจ เงินนี่เขาต้องไปขอมาให้ได้
แต่จะไปขออย่างไร?
จางต้าหูคิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกเครียดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้อีกแล้ว
จางต้าหูแอบรำพึง จางซิ่วเอ๋อเหินห่างกับเขา เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าลูกคนนี้ไม่มีพ่ออย่างเขาในใจแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรจางซิ่วเอ๋อมักจะถากถางเหน็บแนมกลับมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะไปขอเงิน
เขาไปขอจากจางซิ่วเอ๋อตรง ๆ คงจะยาก……
เขาคิดไปพลางเดินกลับห้องฝั่งตะวันตก พอมาถึงหน้าประตูนัยน์ตาจางต้าหูเริ่มเป็นประกายขึ้น
จางซิ่วเอ๋อดีกับแม่โจวผู้เป็นแม่อ
