ู่ดีได้ขณะเงินที่พี่สามเราหามาละลายไปกับสายน้ำรึ?” จางอวี่หมินพูดต่อ
“น้องสี่ ไม่เป็นไร! พี่ไม่โกรธเจ้า! พรุ่งนี้พี่จะไปหาที่ทำงาน! 8 ตำลึงเงินใช่ไหม? ข้าไม่กินไม่ดื่มทำสัก 10 ปี! ต้องหาคืนมาได้อยู่แล้ว” จางต้าเหอพูดด้วยสีหน้าโศกเศร้า
พูดมาถึงตรงนี้เขาลูบหัวสือโถว “สือโถวไม่ต้องกลัว อีก 10 ปีพ่อค่อยหาเงินให้เจ้าแต่งภรรยานะ”
ถ้าจะพูดถึงจางอวี่หมินและแม่เฒ่าจาง พวกนางบอกความต้องการของตัวเองออกมาตรง ๆ
ส่วนจางต้าเหอนั้นฆ่าคนแบบไม่ให้เห็นเลือด
จางต้าหูทั้งรู้สึกอุ่นใจและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน เพราะลูกสาวตัวเองถึงกับต้องให้พี่ชายตัวเองใช้ชีวิตอย่างลำบาก……
พอคิดได้แบบนี้จางต้าหูจึงเอ่ยเสียงต่ำ “ข้าจะลองไปขอดู”
พูดเสร็จจางต้าหูก็ลุกขึ้น ก่อนจะนึกถึงความเย็นยะเยือกที่บ้านผีสิงแล้วจึงนั่งลงท่ามกลางสายตาผิดหวังของทุกคน “พรุ่งนี้ข้าค่อยไปแล้วกัน”
ทุกคนรู้ว่าทำไมจางต้าหูไม่ไปตอนนี้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยากเปิดโปง
แม่เฒ่าจางกลับกล่าวขึ้นยิ้ม ๆ “แบบนี้สิถึงจะถูก ถึงเป็นลูกชายกตัญญูของข้า มา กินเยอะ ๆ หน่อย”
พูดเสร็จแม่เฒ่าจางก็ยกถ้วยกับข้าวและกวาดลงถ้วยจางต้าหูหมด
จางต้าหูมองก้นจานมันแผล่บและคิดว่าคนอื่นอาจจะยังกินไม่อิ่ม แม่ตัวเองกลับยกให้ตัวเอง เขารู้สึกอุ่นใจมาก
ท่านแม่รักเขาขนาดนี้ เขาจะทำให้แม่ผิดหวังได้อย่างไร?
ส่วนจางซิ่วเอ่อเหรอ…..ถึงเงินนี้ไม่เหมาะที่จะไปขอ แต่ตัวเองเป็นพ่อของจางซิ่วเอ๋อนะ
