บทที่ 141 จางอวี่หมินบาดเจ็บ
“ถุย! นังตัวขาดทุน! เจ้าบังอาจทำให้อวี่หมินบาดเจ็บ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!” แม่เฒ่าจางอารมณ์ขึ้นจนยื่นมือเข้ามาจะตบ
จางซิ่วเอ๋อขยับตัว หลบได้อย่างคล่องแคล่ว
ถึงแม้เจ้าของร่างจะผอมแห้ง แต่เพราะคนพวกนี้ นางต้องทำงานทุกวัน ร่างกายจึงแข็งแรงใช้ได้ แถมยังต้องขึ้นเขาทุกวัน จึงคล่องแคล่วปราดเปรียวอย่างมาก
ที่เมื่อก่อนโดนตีบ่อย ๆ มีสาเหตุจากนิสัยของนางล้วน ๆ ตรงที่นางไม่กล้าหลบ
ถ้าจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ยังยืนรออีกฝ่ายตบอีกคงเป็นคนโง่ขนานแท้!
แม่เฒ่าจางคิดจะไล่ตามไปตบจางซิ่วเอ๋ออีก แต่จางอวี่หมินครวญครางขึ้นมา “ท่านแม่ มาดูข้าเร็ว ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว……”
แม่เฒ่าจางถึงได้สติกลับมาและวิ่งไปอยู่ข้าง ๆ จางอวี่หมินพร้อมพูดด้วยความสงสารจับใจ “อวี่หมิน เจ้าเป็นอะไรมากไหม? เจ็บตรงไหนให้แม่ดูหน่อย”
รอจนแม่เฒ่าจางพยุงจางอวี่หมินลุกขึ้นก็เห็นว่าเสื้อจางอวี่หมินขาดถึงสองจุด และมีเลือดซึมออกมา
จางอวี่หมินกรีดร้องเสียงแหลม “กรี๊ดดด”
จางซิ่วเอ๋อเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ท่านอาเล็ก ข้าว่าเจ้าเลิกกรี๊ดจะดีกว่า ขืนเจ้ากรี๊ดแบบนี้ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีคนมามุงเยอะขนาดไหน หึ…..เจ้าคงไม่อยากให้ใครเห็นสภาพทุลักทุเลแบบนี้ของเจ้าใช่ไหม?”
จางอวี่หมินตื่นตระหนกขึ้นมา ทนเจ็บไว้และจัดแจงเสื้อผ้า
ก่อนจะพูดด้วยเสียงสะอื้น “ท่านแม่ เสื้อผ้าข้าพังหมดแล้ว ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?? พังทั้งสองชุดเลย!”
พูดจบจางอวี
