วยรอยยิ้ม “ท่านอาเล็ก ข้าไปก่อนนะ เจ้ารักษาตัวดี ๆ ล่ะ ถ้ามีแผลเป็นเข้า จุ๊ ๆๆ ถึงตอนนั้นคงแต่งงานยากนะเจ้าคะ”
“คนในหมู่บ้านอาจจะไม่ถือ แต่ถ้าเจ้าอยากไปเป็นอนุของบ้านคนรวยคงต้องระวังหน่อยล่ะ…..” จางซิ่วเอ๋อทำหน้าเป็นห่วง แต่ถ้าฟังดี ๆ จะฟังออกว่าจางซิ่วเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน
แต่จางอวี่หมินฟังไม่ออก พอนางได้ยินที่จางซิ่วเอ๋อพูดจึงเครียดขึ้นมา
เพราะจางอวี่หมินอยากแต่งเข้าตระกูลคนรวยจริง ๆ นางรู้ว่าตัวเองไม่ได้มาจากครอบครัวที่ดี หากจะแต่งเข้าตระกูลคนรวยไปเป็นภรรยาหลวงคงจะเป็นไปได้ยาก แต่ถ้าได้เป็นอนุภรรยาที่มีคนรับใช้คอยห้อมล้อมเป็นฝูงก็เจ๋งอยู่เหมือนกัน…..
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องแต่งเข้าตระกูลในเมือง!
จางซิ่วเอ๋อแค่อยากกวนประสาทจางอวี่หมินเท่านั้น นางไม่รู้เลยว่าจางอวี่หมินอยากเป็นอนุภรรยาจริง ๆ
หากรู้เข้าก็ไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะคิดเห็นอย่างไร คงจะสมน้ำหน้ามากกว่า นึกว่าจางอวี่หมินจะมีเป้าหมายใหญ่โตอะไร ที่ไหนได้เป้าหมายสูงสุดก็คือเป็นอนุภรรยาให้คนรวย
พอเห็นจางซิ่วเอ๋อพูดจบก็จะก้าวขาไป จางอวี่หมินถึงได้สติจากสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูดเมื่อครู่ จึงรีบพูดขึ้น “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าเพิ่งไป! ใช้เงินข้ามาซะ! ข้าต้องเจ็บตัวก็เพราะเจ้า! เจ้าต้องซื้อยาชั้นดีให้ข้า!”
จางซิ่วเอ๋อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางยืนนิ่งและหันกลับมาถาม “จะให้ข้าใช้เงินรึ?”
“ใช่! ใช้เงิน!” แม่เฒ่าจางพูดกัดฟันแน่น ตาเล็ก ๆ คู
