บทที่ 140 ฉีกเสื้อผ้า
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้ามองจางอวี่หมิน ก็เห็นท่าทางไม่ยอมเลิกราเพราะคิดว่าตัวเองถูก
ไม่รู้ว่าจางอวี่หมินไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!
ถ้าไม่ยอมเลิกราเพราะตัวเองถูกจริง ๆ ก็ยังดี แต่ปัญหาคือจางอวี่หมินไม่ได้ไม่ยอมเลิกราเพราะตัวเองถูก! นางไม่ถูกแต่ยังจะแถและเชื่อมั่นว่าตัวเองถูก
“เสื้อนี่พังหรือไม่? เราคลี่ออกดูก็รู้ แต่เรื่องจะจบง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ ถ้าพังจริงข้าใช้เงินให้ ถ้าไม่พัง…..ข้าจะฉีกเสื้อตัวนี้ให้พังเอง! แต่ข้าไม่ใช้เงินให้หรอกนะ!”
จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่ว่าแค่ด่าจางอวี่หมินไม่กี่คำมันยังไม่สาสม
จางอวี่หมินชอบอะไรนางจะลงมือกับสิ่งนั้น จางอวี่หมินได้เจ็บหลาบบ้างจะได้รู้ว่าไม่ใช่จะหาเรื่องใครอย่างไรก็ได้!
จางอวี่หมินชอบเสื้อตัวนี้มากไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นนางก็จะฉีกเสื้อตัวนี้ให้เละไปเลย!
วันนี้ตอนที่เห็นแม่โจวซักผ้าจนมือซีดเหี่ยวย่น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกโมโหจนอยากจะอาละวาดกับตระกูลจาง
แต่นางจะอาละวาดเรื่องแม่โจวซักผ้าไม่ได้
ถึงอย่างไรสะใภ้บ้านไหนก็ต้องซักผ้า ถ้าเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไปย่อมไม่ดีกับแม่โจว
อีกอย่าง คนตระกูลจางต้องหาเรื่องโดยใช้เรื่องนี้แน่ ๆ
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับจางอวี่หมินตอนนี้ล่ะ? มันเป็นเรื่องของนางกับจางอวี่หมินโดยตรง ถึงอย่างไรนางก็มีปัญหากับทั้งตระกูลจางไปแล้ว ขอแค่ไม่อาละวาดด้วยเหตุผลเรื่องแม่โจว ต่อให้คนตระกูลจางโมโหก็คงไม่ระบายอารมณ์กับแม่โจวทั้
