บทที่ 139 เสื้อผ้าเสียหาย
ไม่สิ หลาย ๆ ครั้งพอที่ไหน อย่างน้อย ๆ ต้องหลายสิบครั้ง
แม่เฒ่าจางกลัวและไม่กล้าลงกับจางซิ่วเอ๋อ จึงดึงเสื้อจางต้าหูที่อยู่ข้าง ๆ
ความจริงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แม่เฒ่าจางเป็นคนเช่นนี้เอง เรื่องดี ๆ ไม่เคยนึกถึงจางต้าหูหรอก เรื่องไม่ดีสิถึงจะนึกถึงจางต้าหู
นี่ไงล่ะ แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าตัวเองอาจมีอันตราย จึงผลักจางต้าหูให้ออกหน้าแทน
จางต้าหูช่างน่าสงสาร เขาโดนมารดาปั่นหัวจนหัวหมุน แต่คนที่น่าสงสารก็มีจุดที่น่าแค้นเช่นกัน
อย่างเช่นตอนนี้ที่จางต้าหูยืนตัวตรง มองจางซิ่วเอ๋อและพูด “ซิ่วเอ๋อ เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองจางต้าหูอย่างเย็นชาและหัวเราะ
“พี่สี่ พี่รีบบอกให้จางซิ่วเอ๋อใช้เงินข้าเร็ว” จางอวี่หมินเห็นมีคนหนุนหลังจึงใจกล้าขึ้น
จางซิ่วเอ๋อกัดฟันกรอด “ข้าไม่เคยซักเสื้อให้เจ้า!”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วและหันไปมองจางต้าหู “ท่านคงไม่คิดว่า การที่ข้าเจอแม่ข้ายกของมากมายขนาดนี้ระหว่างทาง และช่วยนางยกกะละมังเสื้อผ้าหนัก ๆ นี่กลับมาในตอนที่นางเกือบล้มจะเป็นการใช้เงินให้ใครหรอกนะ”
“ลูกสาวช่วยแม่ตัวเองทำงานต้องใช้เงินด้วยรึ” จางซิ่วเอ๋อถามย้อนด้วยรอยยิ้มเย็น
จางต้าหูได้ฟังก็รู้สึกเสียหน้า เขากล่าวขึ้น “เจ้าช่วยแม่เจ้าเป็นเรื่องที่ดี แต่เจ้าจะทำเสื้อผ้าอาเล็กเจ้าเสียไม่ได้”
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูตาโต นางรู้อยู่แล้วว่าจางต้าหูเป็นพวกกตัญญู
