งหมด
อย่างไรเสียแม่โจวก็ยังตั้งครรภ์อยู่ ก่อนที่เด็กคนนั้นจะได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นเด็กผู้หญิง สำหรับแม่โจวแล้ว เด็กคนนี้ก็เหมือนกับเป็นยันต์ป้องกันตัว
จางซิ่วเอ๋อจึงตั้งใจจะถือโอกาสนี้จัดการเรื่องทั้งหมดทีเดียว
จางอวี่หมินได้ยินแบบนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมา ถ้าคลี่ออกดูแล้ว…..
นางมองเสื้อผ้าที่อยู่ในกะละมัง ถึงจะยังไม่ตากแต่แม่โจวพับเสื้อผ้าจนเรียบร้อยหมดแล้ว และทุกครั้งที่ซักผ้าแม่โจวจะระมัดระวังมาก ตอนนี้เสื้อตัวนี้ยังไม่พังแน่ ๆ ……
จางอวี่หมินไม่เห็นด้วย “ดูอะไร ข้าบอกว่าพังก็พังสิ!”
จางซิ่วเอ๋อถามกลับ “เจ้ามีปากเลี่ยมทองฟันหยก*หรือไง? ที่บอกว่าพังก็พัง? พังหรือไม่พังเราคลี่ออกดูให้ชัดไปเลย!”
*ปากมีวาจาสิทธิ์
จางอวี่หมินร้อนรนขึ้นมาทันควัน รีบเดินเข้าไปแย่งกะละมังจากมือจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงเย็นและปล่อยมือจากกะละมัง พร้อมหยิบเสื้อสีชมพูตัวนั้นออกมา
จางซิ่วเอ๋อสะบัดเสื้อพลางกล่าว “เจ้าพูดมาสิ! ว่าเสื้อตัวนี้พังตรงไหน?”
“นี่ไง! เจ้าดูสิ! ตรงนี้พัง! ตรงนี้มีรู!” จางอวี่หมินกลอกตาพลางชี้ไปตรงท้ายกระโปรง
แม่โจวเห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยขึ้นข้าง ๆ “นี่เป็นรูที่ไฟลนโดยบังเอิญตอนที่เจ้าไปหาของกินในห้องครัวครั้งที่ข้าทำกับข้าวชัด ๆ ……”
จางอวี่หมินได้ฟังก็หน้าแดงขึ้นมา รู้สึกอยากแทรกแผ่นดินหนีขึ้นมาทันที
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วมองจางต้าหูพลางถาม “ตอนที่จางอวี่หมินบอกว่าเสื้อตัวนี้พัง ท่านเข้
