าข้างจางอวี่หมิน ตอนนี้เสื้อตัวนี้ไม่ได้พัง ไม่รู้ว่าคนเป็นพ่ออย่างท่านจะพูดเข้าข้างข้าบ้างได้หรือไม่?”
น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อแฝงแววถากถาง “ท่านไม่พูดก็ไม่เป็นไร ข้ารู้นานแล้วว่าท่านเป็นคนแบบไหน รู้ว่าท่านน่ะไม่มีความยุติธรรมหรอก!”
ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่พูดแบบนี้จางต้าหูก็จะยังทำเป็นมองไม่เห็นอะไร และมองทุกอย่างโดยไม่พูดไม่จา
แต่จางซิ่วเอ๋อพูดแล้ว พอจางต้าหูโดนกระตุ้นเข้า จึงไม่อาจไม่ออกมาพูดอะไรหน่อยไม่ได้
จางต้าหูมองจางอวี่หมินพลางกล่าว “อวี่หมิน! เรื่องนี้เจ้าทำไม่ถูก ยังไม่รีบขอโทษอีก”
จางอวี่หมินเม้มปากพูด “ทำไมข้าต้องขอโทษด้วย! เสื้อนั่นพังจริง ๆ!”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มเย็น “ข้าไม่ต้องการคำขอโทษจากเจ้า เจ้าบอกว่าเสื้อตัวนี้พังไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเจ้ากล่าวหาข้าด้วยข้อหานี้แล้ว ข้าไม่ทำอะไรหน่อยคงผิดต่อเจ้า…..อีกอย่าง เมื่อครู่นี้พวกเราคุยกันแล้วนี่ ตามข้อตกลงเมื่อครู่ ข้าต้องฉีกเสื้อตัวนี้ทิ้ง”
พูดแล้วจางซิ่วเอ๋อก็ทำท่าจะฉีกเสื้อตัวนั้น
จางอวี่หมินเห็นแบบนั้นก็ไม่ยอม ตอนนี้ไม่สนเรื่องที่อยากได้เงินหรือเสื้อผ้าจากจางซิ่วเอ๋อแล้ว
นางเอากะละมังยัดใส่แม่เฒ่าจางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปดึงเสื้อตัวนั้นไว้ “เจ้าคืนเสื้อผ้าข้ามานะ”
นอกจากจางซิ่วเอ๋อจะไม่คืนแล้วยังออกแรงดึงไปด้านหลังอีกด้วย
จางอวี่หมินเห็นดังนั้นจึงออกแรงมากขึ้น……
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังแคว่ก….เสื้อผ้าขาดออกจากกัน
เสื้อถูกฉีกจ
