นขาดเป็นรูใหญ่
จางอวี่หมินหน้าเสียทันที พร้อมตะโกนลั่น “เสื้อของข้า! เสื้อของข้า!”
“กรี๊ดด! จางซิ่วเอ๋อ ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!” พูดเสร็จจางอวี่หมินก็พุ่งเข้ามา
หากเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างคงรอโดนตบโดยไม่กล้าพูดจาแน่นอน แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่เจ้าของร่าง เวลาแบบนี้จะยอมโดนตบอย่างเดียวได้อย่างไร
เนื่องจากในมือแม่เฒ่าจางถือกะละมังอยู่ จึงรู้สึกตัวช้าไปครึ่งก้าว
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าจางอวี่หมินพุ่งเข้ามา นางก็ไม่หลบแต่ยื่นขาไปขัด
ก่อนจะเกิดเสียงดังโครม จางอวี่หมินล้มหน้าคว่ำกับพื้น
จางซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้นพูดขึ้นด้วยท่าทางไร้เดียงสา “ท่านอาเล็ก เจ้าทำอะไรน่ะ? ข้าฉีกเสื้อของเจ้าไปแล้วก็ไม่ถือสาเรื่องที่เจ้าใส่ร้ายข้าแล้ว เราสองคนถือว่าไม่ติดค้างอะไรกันแล้วนะ…..”
“ทำไมเจ้าต้องขอโทษข้าเสียยิ่งใหญ่ขนาดนี้ด้วย? ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นผู้ใหญ่ เจ้าทำแบบนี้ตั้งใจทำให้ข้าอายุสั้นรึไง?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพลางยิ้มตาหยี
ใช่แล้ว ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออารมณ์ดีมาก
สาเหตุน่ะเหรอ…..นอกจากการต่อสู้เมื่อครู่จะได้รับชัยชนะแล้ว นางก็มีเรื่องน่ายินดีที่ไม่ได้คาดหวังไว้ด้วย
จางอวี่หมินล้มลงไปแบบนี้ เหมือนนางจะได้ยินเสียงเนื้อผ้าครูดกับพื้นด้วย ถ้าเดาไม่ผิด การที่นางล้มคว่ำแบบนี้ เสื้อผ้าบางส่วนก็คงถูกับพื้น…..
ใช่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เสื้อที่จางอวี่หมินใส่อยู่ก็พังเหมือนกัน!
นึกถึงตอนที่จางอวี่หมินชอบใส่เส
