ื้อสองตัวนี้และทำตัวลำพองแล้ว ตอนนี้เสื้อสองตัวนี้กลับพังทั้งคู่ จางซิ่วเอ๋อก็อดสมน้ำหน้าในใจไม่ได้
จางอวี่หมินร้องครวญคราง “เจ็บ! ฮือ ๆ ……เจ็บจังเลย”
จางอวี่หมินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหัวเข่าและข้อศอกตัวเองเป็นแผลถลอก เสื้อผ้าติดอยู่ที่พื้นอาจจะมีทรายปนเข้ามาด้วย นางเป็นคนเหยาะแหยะอยู่แล้ว ตอนนี้จึงอดครวญครางไม่ได้
แม่เฒ่าจางลนลานขึ้นมาทันที
นางโยนกะละมังทิ้งและหันไปด่าจางซิ่วเอ๋อ “นังตัวซวย มาบ้านข้าทำไมอีก? ทันทีที่เจ้ามาก็เกิดเรื่องกับอวี่หมินเลย!”
จางซิ่วเอ๋อชี้กำแพงรั้ว “ถนนนี้อยู่ใต้ฟ้า ใคร ๆ ก็เดินได้ ข้ายังไม่เข้าประตูบ้านท่านเลย จางอวี่หมินพุ่งมาหาเรื่องเอง”
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
แตกแล้วหนึ่ง สะใจจริง ๆ ค่ะ คนอย่างอวี่หมินมันต้องเจอแบบนี้
ไหหม่า(海馬)
