ินได้ยินถามอย่างสงสัย “จาน? จานอะไร?”
จางซิ่วเอ๋อได้แม่โจวเตือนจึงพลันนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ สุดท้ายนางก็ได้ชดใช้ให้เถ้าแก่เฉียน นั่นน่ะเงินของแท้เลยล่ะ ต่อให้จะไม่ได้จ่ายจริง ๆ ก็เถอะ
แต่ก็หักออกจากเงินที่เถ้าแก่เฉียนต้องจ่ายนาง
จางต้าหูพูดกับจางอวี่หมินเสียงเบา “ข้าทำจานของอิ๋งเค่อจวีแตก ของแพงมาก”
“จางซิ่วเอ๋อมีจานดี ๆ แบบนั้นได้อย่างไรกัน” จางอวี่หมินถามด้วยความสงสัย
เรื่องนี้จางต้าหูไม่ได้พูดให้แม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินฟัง เขารู้สึกอับอายนัก จะเล่าออกมาได้อย่างไร?
จางต้าหูกระแอมเบา ๆ “ของกินจากอิ๋งเค่อจวีที่ตระกูลเนี่ยให้มา”
จางอวี่หมินได้ฟัง เหมือนวันที่หูครึ่งเซียนทำพิธีให้จางซิ่วเอ๋อจะได้ยินเรื่องนี้อยู่ แต่ตอนนั้นจางอวี่หมินโมโหจนแทบคลั่ง จนถึงตอนนี้ก็จำได้แค่เรื่องที่จางซิ่วเอ๋อติดเงินพวกเขา เรื่องอื่นลืมไปนานแล้ว
จางอวี่หมินโมโหอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ “แล้วอย่างไร? เจ้ามีของกินดี ๆ ไม่รู้จักเอามาให้ผู้ใหญ่ ข้าว่าอย่าว่าแต่ทำจานแตกเลย สมควรตีเจ้าด้วยซ้ำ!”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงเย็น ไม่สนใจจางอวี่หมิน นางมองจางต้าหูพลางกล่าว “ท่านก็คิดแบบนั้นเหรอ? ที่ท่านทำจานแตกก็เพราะแบบนี้เหรอ?”
จางต้าหูนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเข้าใจแม่โจวผิด รู้สึกหวั่นขึ้นมาจึงรีบเอ่ย “เราพูดเรื่องเสื้อกันอยู่นะ”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าจางต้าหูรู้สึกเสียหน้า ถึงลากเข้าเรื่องเสื้อ
จางซิ่วเอ๋อคลี่ยิ้มเย
