ตัวเองก่อนสักประเดี๋ยว
กลับไปตอนนี้ต่อให้คนตระกูลจางคิดว่าแม่โจวซักผ้าเร็ว ทำงานจนเสร็จหมดก็ไม่ชมแม่โจวหรอก มีแต่จะคิดว่าสมควรที่แล้วแม่โจวทำแบบนี้
ทั้งยังไม่เห็นใจแม่โจวแล้วให้นางพักด้วย จางซิ่วเอ๋อใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่าคนตระกูลจางจะทำอย่างไร ต้องหาเสื้อผ้าสกปรกตัวอื่นออกมาให้แม่โจวซักแน่ ๆ หรือไม่ก็ให้แม่โจวทำงานอย่างอื่น
อย่างกับไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องใช้ให้แม่โจวทำ
แม่โจวก็อุตส่าห์ทนมาได้ตั้งหลายปี!
ให้แม่โจวทำงานยังไม่เท่าไหร่ ที่น่าโมโหที่สุดคือตอนที่ตระกูลจางให้แม่โจวทำงานแต่ตอนกินข้าวกลับไม่ให้แม่โจวได้กินอาหารดี ๆ
อย่างเช่นถ้าในกับข้าวมีเนื้ออยู่ครึ่งชั่ง เนื้อพวกนั้นก็ไม่ตกถึงท้องแม่โจวสักชิ้น
สรุปก็คือ แม่โจวเป็นคนที่สถานะต่ำที่สุดในตระกูลจาง
รอจนฟ้ามืดลง แม่โจวนั่งไม่อยู่แล้วจริง ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงได้แต่ยกกะละมังไม้และหอบเสื้อผ้าพวกนั้นไปส่งแม่โจว
พอถึงหน้าบ้านตระกูลจางก็ได้ยินจางอวี่หมินร้องโวยวาย “กลับมาสักที ข้านึกว่าเจ้าตกคลองไปซะแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อสีหน้าย่ำแย่ นี่เป็นคำพูดที่น้องสามีควรพูดกับพี่สะใภ้เหรอ?
ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะได้พูดอะไร จางอวี่หมินก็ทอดสายตาไปที่จางซิ่วเอ๋อที่ยกกะละมังอยู่ พริบตาเดียวก็โหวกเหวกขึ้นมา “พี่สะใภ้ เจ้าไม่ได้ให้นังตัวซวยนี่ซักผ้าให้ข้าใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้นเสื้อผ้านี่ข้าไม่เอาแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อโมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจอคำพูดหาเรื่อง
