ของจางอวี่หมินยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าตัวเองเป็นคนมีสมบัติผู้ดี แต่ทุกครั้งที่เจอคนตระกูลจาง นางก็รู้สึกว่าตัวเองหมดความอดทนได้ง่ายมาก
จางซิ่วเอ๋อไม่กลัวจางอวี่หมิน นางเอ่ยเสียงเย็น “เสื้อผ้านี่เจ้าไม่เอาแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นข้าต้องชดใช้ให้เจ้าชุดหนึ่งหรือเปล่า?”
จางอวี่หมินได้ยินแล้วดวงตาเป็นประกาย มองจางซิ่วเอ๋อด้วยความคาดหวังขึ้นมาทันที ก่อนจะเชิดคางพลางกล่าว “ต้องชดใช้สิ! เสื้อผ้าข้าปนเปื้อนไปด้วยความอัปมงคลของเจ้า! ใส่ไม่ได้แล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อแกล้งทำหน้าเคร่งเครียด นางมองเสื้อผ้าตัวเองพลางเอ่ย “แต่ข้าไม่มีเสื้อผ้าอะไรดี ๆ แล้ว เสื้อผ้าบนตัวข้านี่ดีที่สุดแล้ว”
จางอวี่หมินทอดสายตาไปที่จางซิ่วเอ๋อ
วันนี้จางซิ่วเอ๋อใส่ชุดสีเขียวอ่อน ดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูสุด ๆ
ไม่รู้ทำไม นางมองแล้วรู้สึกเหมือนเสื้อผ้านี่ขับหน้าคล้ำ ๆ ของจางซิ่วเอ๋อให้ขาวขึ้น
คุณภาพของเสื้อผ้านี่ไม่เลวเลยนะ…..
นางตื้อแม่เฒ่าจางอยู่นาน แม่เฒ่าจางก็ไม่ยอมซื้อให้นางสักชุด
จางอวี่หมินคิดได้แบบนั้นโพล่งออกมาทันที “งั้นข้าไม่เอาเรื่องเจ้าแล้วกัน เอาแค่ชุดนี้ของเจ้ามาก็พอ!”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังแล้วยิ้มบาง ๆ พลางกล่าว “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่อยากใส่เสื้อที่นังตัวซวยอย่างข้าซักนี่? แล้วอย่างไร? เสื้อที่ข้าซักเจ้าไม่ใส่ แต่เจ้าชอบใส่ที่ข้าเคยใส่เหรอ?”
“ข้าจะบอกให้นะ เสื้อผ้าบนตัวข้าข้าไม่ใช่แค่เคยซักนะ ข้าใส่ทุกวันด้ว
