บทที่ 137 เพื่อนบ้านไปมาหาสู่กัน
อันที่จริงไข่ไก่เป็นสิ่งที่หาง่ายในหมู่บ้าน แต่ก็ยังถือเป็นของมีมูลค่า ฟองหนึ่งมีมูลค่าเหรียญหนึ่งเลยล่ะ
จวี๋ฮวาคิดได้ว่าบ้านจางซิ่วเอ๋อไม่ได้เลี้ยงไก่ จึงเอาไข่ไก่มาให้
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าถ้าตัวเองไม่รับไว้จวี๋ฮวาคงไม่สบายใจ จึงไม่ได้บอกปัดอะไรแต่รับไว้ตรง ๆ
ตอนแม่หวังกลับมา จวี๋ฮวาทำกับข้าวไว้เสร็จแล้ว
ของที่จางซิ่วเอ๋อเอามาให้นางแค่อุ่นก็เอามาตั้งได้
“จวี๋ฮวา เนื้อนี่มาจากไหนกัน” แม่หวังตกใจเมื่อเห็นกับข้าวที่เพิ่มมา
จวี๋ฮวาตอบตามตรง “ซิ่วเอ๋อเอามาให้เจ้าค่ะ บอกว่าขอบคุณท่านแม่ที่ช่วยนางตอนเรื่องหูครึ่งเซียน”
แม่หวังได้ยินแล้วยิ้ม “เป็นเด็กที่รู้จักเอาใจจริง ๆ”
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้าน ก็เห็นชุนเถากำลังกุลีกุจอเอาของให้แม่โจว
จางซิ่วเอ๋อเห็นมือที่แม่โจวยื่นออกมารับถ้วยข้าวแล้วสีหน้าเย็นเยียบลงทันใด แน่นอนว่าไม่ได้มีสาเหตุจากการที่จางชุนเถาตักข้าวให้แม่โจวเต็มถ้วย
ที่สีหน้านางย่ำแย่ลงฉับพลันเป็นเพราะว่านางเห็นมือของแม่โจวขาวซีดแถมยังมีรอยย่น
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะแช่น้ำนานถึงได้เป็นแบบนี้
จางซิ่วเอ๋อรีบถาม “ท่านแม่ ตั้งแต่กลับไปท่านต้องทำอะไรบ้าง? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะเจ้าคะ?”
จางชุนเถาที่กำลังคีบกับข้าวให้แม่โจวได้ยินเข้าก็มีสีหน้าดำคร่ำเครียดลงทันใด “พี่ ยังต้องถามอีกเหรอ พวกย่าของเราน่ะสิ ท่านแม่เพิ่งกลับไปก็ใช้ให้ซักผ้า ข้าเห็นกับตา ผ้ากอ
