นจางชุนเถาเรียกแบบนี้ หัวใจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก
“ 40 เหรียญ เอาเงินมา” แม่ม่ายหลิวไม่อยากเห็นจางชุนเถาแม้แต่นาทีเดียว
จางชุนเถาไม่กล้าจ่ายด้วยตำลึงเงินแล้วให้แม่ม่ายหลิวทอน จึงล้วงออกมา 40 เหรียญและยื่นให้แม่ม่ายหลิว
แม่ม่ายหลิวยื่นเหล้าให้จางชุนเถา สีหน้าแย่ยิ่งกว่าเดิม
ตอนที่จางชุนเถาหิ้วเหล้าออกมานึกบ่นในใจ
นี่ตัวเองไปล่วงเกินอะไรแม่ม่ายหลิวเหรอ? ก็เปล่านี่? หรือว่าพี่ใหญ่ล่วงเกินไว้? แต่ถึงล่วงเกินก็ไม่กลัวหรอก กลับไปถามพี่ดีกว่า นางไม่กลัวแม่ม่ายหลิว แต่ก็ต้องรู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
รอจนจางชุนเถาไปแล้ว แม่ม่ายหลิวก็หมดอารมณ์จะไปอ่อยใครใต้ต้นหวายฉู่
นางกลับเข้าไปในบ้าน หยิบกระจกสำริดเล็กใบหนึ่งขึ้นมาส่อง
ผิวของนางขาวมาก และปกติไม่ได้ใช้แรงงาน ร่างกายจึงอวบอัดทุดสัดส่วน เรียกได้ว่านูนทั้งหน้าทั้งหลัง เป็นลักษณะที่ชายในหมู่บ้านชอบ
แม่ม่ายหลิวพิจารณาตัวเองตาเยิ้ม ยิ่งดูยิ่งพอใจ
แต่พอนึกถึงคำเรียกว่าท่านป้าที่จางชุนเถาเรียกตัวเองก็อัดอั้นตันใจ
แต่ไม่นานนักแม่ม่ายหลิวก็คิดได้อีกเรื่อง หน้าเสียลงไปทันที วางกระจกลงโต๊ะดังปัง
จางชุนเถาเอาเงินจากไหนมาซื้อเหล้า?
แม่ม่ายหลิวนึกถึงที่แม่หลินเคยบอกว่าเห็นกับตาว่าท่านหมอเมิ่งให้เงินจางซิ่วเอ๋อ
คิดมาถึงตรงนี้แม่ม่ายหลิวก็จินตนาการต่อด้วยหน้าตาเคร่งเครียด
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ได้เงินนี่มาจากไหนเลย ลำพังเด็กสาวสองคนอย่างจางซิ่วเอ
