ม่อยากเสียเวลาไปกับคนพวกนี้
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งเข้าบ้าน จ้าวเอ้อร์หลางก็ออกมาต้อนรับ และรับตะกร้าในมือจางซิ่วเอ๋อไป
“พี่ซิ่วเอ๋อ ขายเนื้อออกหมดเลยเหรอ?” จ้าวเอ้อร์หลางถามด้วยสีหน้าดีใจ
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “ขายหมดเลย”
เมื่อกลับถึงบ้านแล้วจางซิ่วเอ๋อก็ไม่หยุดพัก ไปทำกับข้าวทันที
นางค้นพบในตอนนี้แล้วว่าเครื่องในหมูที่บ้านถูกทำสะอาดไว้เรียบร้อย และมีเนื้อส่วนหนึ่งถูกปรุงจนสุกแล้ว แม้แต่ลานบ้านก็มีคนเอาน้ำล้างทำความสะอาดให้
ชุนเถาบอกยิ้ม ๆ “พี่ เราเตรียมวัตถุดิบไว้หมดแล้ว ตอนแรกข้าจะเป็นคนผัดเอง แต่ข้าคิดว่าข้าผัดอร่อยสู้พี่ไม่ได้ ก็เลยหุงข้าวก่อน”
พูดมาถึงตรงนี้ ชุนเถาแลบลิ้น “วันนี้มีแขกมาที่บ้าน กินข้าวกันเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างพึงพอใจ ปกติเด็กคนนี้จะขี้เหนียวอยู่บ้าง แต่พอมีแขกมานางก็ใจกว้างอยู่
เรื่องนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจางชุนเถาเป็นเด็กที่สอนได้
“พี่ พี่ไปผัดกับข้าวเถอะ ข้าจะช่วยก่อไฟเอง” จางชุนเถาเอ่ยขึ้น
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า วันนี้ต้องทำกับข้าวมากหน่อย ต้องมีคนช่วยก่อไฟจริง ๆ
ส่วนลำไส้ก็ทำความสะอาดและปรุงสุกหั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยแล้ว
จางซิ่วเอ๋อจึงผัดลำไส้หมูกับพริกหยวกก่อน
จากนั้นจึงแกะเนื้อออกจากกระดูก โรยหน้าด้วยกระเทียมบดและเกลือ เป็นกับข้าวอีกหนึ่งอย่าง
น่าเสียดายที่ไม่มีผักดอง ไม่อย่างนั้นจะได้กินตัดเลี่ยนเนื้อหมูได้
ตอนนี้ทำได้แค่ถั่วฝักยาวตุ๋นเนื้อหรือพวกม
