กมองอยู่
แม่เฒ่าซ่งอยากได้ผลประโยชน์จากจางซิ่วเอ๋อ จึงให้นางยืมรถลาก แต่ตอนนี้ออกจะนึกเสียใจทีหลังและเป็นกังวลนิดหน่อย
พอตอนนี้เห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมาแล้ว รถลากก็ยังอยู่ในสภาพดี นางก็ออกมาต้อนรับด้วยดวงตาเป็นประกาย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ข้าใช้รถลากเสร็จแล้ว ท่านลองดูนะเจ้าคะว่ามีปัญหาตรงไหนไหม?”
แม่เฒ่าซ่งเดินอ้อมรถลากหนึ่งรอบก่อนจะเอ่ยปาก “ไม่มีปัญหา”
จางซิ่วเอ๋อยื่นบังเหียนให้แม่เฒ่าซ่งและบอกยิ้ม ๆ “งั้นข้าไปล่ะเจ้าค่ะ”
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็ซ้อนตะกร้าไผ่เข้าด้วยกัน โอบไว้และเดินกลับ
แม่เฒ่าซ่งมองรถลากที่แข็งแรงเหมือนเดิมและมัดหญ้าบนรถแล้วคลี่ยิ้ม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยพึมพำ “ซิ่วเอ๋อนี่ช่างเป็นคนดีมีคุณธรรมจริง ๆ”
ได้คุยกันมาหลายครั้ง แม่เฒ่าซ่งก็ไม่รู้สึกเกลียดจางซิ่วเอ๋อเหมือนตอนแรกแล้ว
จางซิ่วเอ๋อใจกว้าง รู้จักรักษาของ วันหน้าถ้าจะยืมอะไรอีกนางก็ไม่ควรคิดมาก ให้ยืมไปเลยก็จบ
อย่างไรเสียรถลากที่มีมูลค่าสูงแบบนี้จางซิ่วเอ๋อยังเอามาคืนโดยไร้รอยขีดข่วนได้ และมีน้ำใจตัดหญ้าไว้ให้เป็นอาหารวัวด้วย
ตอนจางซิ่วเอ๋อผ่านบ้านตระกูลจาง ในลานบ้านตระกูลจางก็มีสายตาหลายคู่จับจ้องจางซิ่วเอ๋ออยู่
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ถึงสายตาเหล่านั้น แต่เวลานี้นางไม่เสียเวลาหันมองสักนิด เดินตรงดิ่งผ่านบ้านตระกูลจางไปโดยไม่มองเขม่นกลับ
ถ้าเป็นเวลาปกตินางก็ไม่คิดมากหากต้องเข้าไปตบตีกับคนตระกูลจาง แต่วันนี้ที่บ้านนางมีแขก ไ
