บทที่ 133 คุณชายฉินผู้เอาแน่เอานอนไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ ดูจากหน้าตาคุณชายฉินก็ดูไม่เหมือนคนดีแล้ว วันนั้นที่เขาปล่อยนางไปอาจจะมีเหตุผลอื่นที่ทำให้คุณชายฉินเกิดเมตตาขึ้นมาชั่วขณะจริง ๆ หรือไม่เขาก็อาจจะมีเป้าหมายอย่างอื่น
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเครียดขึ้นมา
ตอนนี้นางไปก็ไม่ได้ ไม่ไปก็ไม่ได้
ในตอนนี้เองผู้ติดตามชุดเขียวของคุณชายก็มองเห็นจางซิ่วเอ๋อ ใบหน้าของเขามืดครึ้มลง “ทำไมถึงเป็นเจ้าอีกแล้ว? ทุกครั้งที่พวกเราพบเจ้าก็มีแต่เรื่องซวย!”
คุณชายฉินจัดเสื้อผ้า บอกกับผู้ติดตามชุดเขียวที่ยืนอยู่ “ดึงม้าขึ้นมา”
ส่วนตัวคุณชายฉินเดินมาทางจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อสัมผัสถึงบารมีแข็งแกร่งจากอีกฝ่ายได้ นางกระแอมเบา ๆ ชิงพูดก่อนโดยไม่รอให้เขาเอ่ยอะไร “เรื่องเมื่อครู่ท่านโทษข้าไม่ได้นะ”
“ครั้งนี้ข้าเดินทางดี ๆ อยู่บนถนน ใครจะไปรู้ว่ารถม้าของท่านจะพุ่งมาแบบนั้น ถ้าจะโทษใครก็ต้องโทษผู้ติดตามของท่าน”
นางพูดประหนึ่งเทกระจาด จากนั้นก็พูดต่อโดยไม่สนใจ“ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม ถ้าไม่เป็นอะไรงั้นข้าไปล่ะ เรื่องวันนี้ข้าไม่ถือสา ถือว่าเราหายกันกับเรื่องคราวก่อน”
จางซิ่วเอ๋อเห็นคุณชายฉินไม่เป็นอะไรก็ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรในใจอีก เลยตัดสินใจชิ่งก่อนดีกว่า
“หายกัน? หืม?” ริมฝีปากบางของคุณชายฉินขยับ
เสียงของคุณชายฉินทุ้มต่ำ ไม่รู้ทำไม ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรจางซิ่งเอ๋อแท้ ๆ แต่สัญ
