บทที่ 132 รถชน
ชายชุดเทาอึ้งที่จางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนหน้าไวขนาดนี้ เถี่ยเสวียนที่ขายของป่าอยู่ข้าง ๆ ยิ่งทนไม่ไหวเข้าไปใหญ่ เขาอยากจะพูดอะไรแต่โดนชายชุดเทาถลึงตาใส่ จึงได้แต่กลืนคำพูดเหล่านั้นกลับไป
ชายชุดเทาพูดตามน้ำจางซิ่วเอ๋อไป “ข้าจำคนผิดเอง เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเนื้อหมูป่านี่ขายอย่างไร”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ชั่งละ 15 เหรียญ”
นางช่วยชีวิตเขาด้วยสองรอบ ขอเพิ่มอีก 2 เหรียญก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่างเนื้อหมูที่นางขายได้ราคาสูงสุดก็อยู่ที่ราคานี้ ชายชุดเทากินข้าวต้มตัวเองไปตั้งครึ่งหม้อ ตัวเองจะขอกำไรบ้างคงไม่เกินไป
เถี่ยเสวียนเห็นจางซิ่วเอ๋อขึ้นราคาเสียเฉย ๆ ก็มีสีหน้าอดกลั้นสุดขีด ถ้าไม่ใช่แม่นางที่ชื่อจางซิ่วเอ๋ออะไรนี่เป็นผู้มีพระคุณเคยช่วยชีวิตของเจ้านายไว้ เขาอยากจะตบจางซิ่วเอ๋อให้ตายคามือจริง ๆ!
ชายชุดเทาหยิบถุงเงินตัวเองออกมาและเทเหรียญทั้งหมด “เจ้าดูซิว่าซื้อได้เท่าไหร่?”
“ 10 ชั่ง” จางซิ่วเอ๋อนับและบอก
“งั้นเอาเนื้อให้ข้า 10 ชั่ง” ชายชุดเทากล่าว
จางซิ่วเอ๋อเห็นชายชุดเทาจะแทนคุณมีหรือจะไม่ให้โอกาส? นางหั่นเนื้ออย่างช่ำชอง และคิดว่าชายชุดเทานี่ดูแล้วขี้โรคอาจจะยกเนื้อไม่ไหว จึงแถมตะกร้าสานใบเล็กให้
จางซิ่วเอ๋อขายออกไปได้ทีเดียว 10 ชั่ง จึงเหลือเพียงไม่กี่ชั่ง
เนื้อหมูป่าค่อนข้างมีตลาด
มีคนจำนวนมากชอบกิน และจางซิ่วเอ๋อกำลังทำเวลาจึงขายในราคาที่ถูกใจทุกคน คนที่ยังมอง ๆ อยู่เมื
