บทที่ 131 จ้องข้าทำไม
เถ้าแก่เฉียนเห็นจางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้ ก็นึกนับถือจางซิ่วเอ๋อในใจ
ถึงแม้เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ดูออกว่าจางซิ่วเอ๋อทำอะไรด้วยความใจกว้าง
หญิงสาวทั่วไปพูดแบบนี้ออกมาได้ที่ไหนกัน ถ้าเขาบอกว่าไม่คิดค่าจานก็คงไม่บอกแน่ ๆ
เถ้าแก่เฉียนรู้สึกว่าถึงจางซิ่วเอ๋อจะเฉลียวฉลาด แต่ก็รู้จักขอบเขต
“แม่นางเถาฮวา ตำลึงเงินนี่ให้เจ้า” เถ้าแก่เฉียนนับตำลึงแล้วยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเห็นเถ้าแก่เฉียนยังคงเรียกตัวเองว่าแม่นางเถาฮวา จึงไม่ได้ว่าอะไร ยิ้มและเอ่ยขึ้น “งั้นข้าไปล่ะ”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็ไปที่โรงเตี๊ยมฝูหม่าน
ก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อเคยขายปลาที่นี่ ราคาที่ได้รับน้อยกว่าที่เถ้าแก่เฉียนให้อยู่ 1 เหรียญ และขายเนื้อได้แค่ 30 ชั่ง มาถึงตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเหลือเนื้ออีก 40 ชั่ง
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา จึงซื้อเชือกมาหนึ่งม้วน ไปที่ตลาดสดและมัดวัวไว้ในที่ที่ตนมองเห็น ก่อนจะหยุดลงข้างคนขายผัก
คนขายผักอยู่ติดกับคนที่ขายพวกของป่าอย่างกระต่าย
ตรงกลางมีที่ว่างไม่ใหญ่ไม่เล็ก จางซิ่วเอ๋อคลี่ยิ้ม “ไม่ทราบว่าขอที่ให้ข้าขายเนื้อตรงนี้ได้ไหมเจ้าคะ”
คนขายผักเป็นท่านป้าผู้หนึ่ง พอได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดก็ขมวดคิ้ว ถึงแม้พวกนางคนหนึ่งขายเนื้อคนนึงขายผัก ไม่มีการแข่งขันอะไร แต่ใครกันจะอยากยกที่ให้คนอื่น?
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางดังนี้จึงบอก “ไม่ได้ให้ท่านยกให้เฉย ๆ หรอกเจ้าค่ะ ข้าจะให้เนื้อชิ้นหนึ
