บทที่ 130 ยืมวัว
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็เผยของในตะกร้าให้ดู “นี่เป็นเนื้อหมูป่าที่ข้าได้มาก่อนหน้านี้ เลยเอามาให้พวกท่านลองชิมดู ถือเป็นการขอบคุณที่ผู้ใหญ่บ้านช่วยข้าคลี่คลายสถานการณ์ต่อหน้าทุกคนเจ้าค่ะ”
แม่เฒ่าซ่งเห็นจางซิ่วเอ๋อเอาเนื้อออกมาชิ้นโต จึงคิดได้ว่าจางซิ่วเอ๋อช่างใจกว้างยิ่งนัก
หากตนไม่ให้ยืมรถลาก แถมรับของขวัญขอบคุณชิ้นโตจากจางซิ่วเอ๋อขนาดนี้ก็ออกจะไม่เหมาะสมนัก
อย่างไรเสียเรื่องวันนั้นผู้ใหญ่บ้านซ่งก็แค่ช่วยพูดเข้าข้างจางซิ่วเอ๋อคำสองคำ ไม่ควรได้รับของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้
ถ้าจางซิ่วเอ๋อเกิดผูกใจเจ็บพวกเขาเพราะเรื่องนี้แล้วหลังจากนี้ไม่ขอให้พวกเขาช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้จะทำอย่างไร? ถึงตอนนั้นบ้านพวกเขาก็มีลู่ทางหาเงินน้อยลงน่ะสิ?
แม่เฒ่าซ่งคิดไปคิดมาก็ตบโต๊ะพลางกล่าว “เจ้าพูดอะไรกัน สะดวกไม่สะดวกอะไรเล่า คนหมู่บ้านเดียวกัน เจ้าอยากยืมเดี๋ยวข้าให้คนคล้องรถไว้ให้ เจ้าเอาไปใช้เถอะ……”
“แต่บอกไว้ก่อน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับวัวหรือรถ เจ้าต้องชดใช้นะ” แม่เฒ่าซ่งพูดอย่างไม่วางใจ
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “เรื่องนั้นสมควรแล้วเจ้าค่ะ”
จางซิ่วเอ๋อเลื่อนเนื้อไปข้างหน้าพลางบอก “รีบเก็บเนื้อเถอะเจ้าค่ะ ใครมาเห็นเข้าคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นัก”
แม่เฒ่าซ่งเป็นคนฉลาด รู้ว่าไม่ว่าด้วยเหตุผลใด บ้านผู้ใหญ่บ้านรับของกำนัลเป็นที่นินทาได้ง่าย จึงหิ้วเนื้อนั่นไปที่ห้องเก็บฟืน
บ้านแม่เฒ่าซ่งมีตราชั่งอยู่ นา
