งลองชั่งดูก็พบว่าเนื้อที่จางซิ่วเอ๋อให้มาอีกนิดหนึ่งก็มีน้ำหนัก 8 ชั่งแล้ว
นางยิ้มแก้มปริ เนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้เลี้ยงคนที่บ้านได้อิ่มหนำถึงสองมื้อเชียวล่ะ!
จางซิ่วเอ๋อจูงวัวตัวใหญ่ของผู้ใหญ่ซ่งมาตามที่ปรารถนา วัวตัวนั้นหยุดอยู่ริมป่า จางซิ่วเอ๋อขนของที่ทุกคนเอามาไว้ให้แต่แรกขึ้นรถ
ตอนนี้จ้าวเอ้อร์หลางและท่านหมอเมิ่งช่วยไม่ได้จริง ๆ หน้าบ้านแม่ม่ายเรื่องแยะ ใครจะรู้ว่าพวกปากมากจะนินทาอะไรอีก
จางซิ่วเอ๋ออาจจะไม่กลัว แต่บัณฑิตจ้าวและท่านหมอเมิ่งเป็นคนโบราณโดยแท้จริง จางซิ่วเอ๋อจึงต้องคิดถึงตรงนี้ด้วย
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อลากอะไรบางอย่างด้วยรถออกจากหมู่บ้านไปแล้ว ทุกคนก็ตะลึง
“ตายจริง นั่นจางซิ่วเอ๋อใช่ไหม ทำไมข้าดูแล้ววัวนั่นคุ้นจังเลยล่ะ? เอ๊ะ นั่นรถลากของผู้ใหญ่บ้านนี่? ทำไมให้จางซิ่วเอ๋อใช้ล่ะ?”
“จางซิ่วเอ๋อนี่เก่งจริง ๆ ยืมรถลากของบ้านผู้ใหญ่บ้านออกมาได้!”
“บนรถนั่นมันอะไรกัน?”
มีคนอยากรู้อยากเห็นข้าวของบนรถจางซิ่วเอ๋อ นางจึงพยายามเร่งรถลากให้เร็วขึ้น
โชคดีที่ตอนแม่เฒ่าซ่งให้ยืมรถมัวแต่สนใจเงินและเนื้อ จึงลืมถามว่านางจะเอาไปใช้ขนของอะไร
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเคลื่อนผ่านบ้านตระกูลจาง แม่เฒ่าจางก็ตาแหลมเห็นจางซิ่วเอ๋อ และเห็นว่าบนรถมีของอยู่ด้วย ดวงตานางก็เป็นประกายขึ้นมา
นางบอกกับจางต้าหูที่กำลังผ่าฟืนอยู่ในสวน “เจ้ารีบไปดูซิว่าจางซิ่วเอ๋อลากอะไรออกไป? มีของดีทำไมไม่รู้จักเอามาให้ที่บ้านบ
