้าง?”
จางต้าหูถูกแม่เฒ่าจางผลักออกไปถึงรู้ตัวว่านางให้เขาไปตามจางซิ่วเอ๋อ
จางต้าหูรีบวิ่งเหยาะ ๆ ตามขึ้นไป “ซิ่วเอ๋อ!”
จางซิ่วเอ๋อนั่งอยู่บนรถลาก หันกลับไปมองจางต้าหู “ท่านพ่อ! ท่านไม่ต้องคืนค่าจานแล้ว! ข้าจะหาทางหาเงินไปชดใช้เอง!”
จางต้าหูฟังมาถึงตรงนี้ก็สีหน้าย่ำแย่ลง และวิ่งช้าลงโดยปริยาย
จางซิ่วเอ๋อขับรถลากเดินหน้าต่อ หันกลับไปมองจางต้าหูที่ไฟมอดแล้วแค่นเสียง
ถ้าไม่ใช่ว่านางเชื่อใจในนิสัยของแม่โจว จางซิ่วเอ๋อสงสัยจริง ๆ ว่าเจ้าของร่างเป็นลูกแท้ ๆ ของจางต้าหูรึเปล่า
คนอื่นมีแต่มีเมียมีลูกแล้วลืมแม่ จางต้าหูสิ ช่วยแม่ตัวเองรังแกลูกเมีย!
จางซิ่วเอ๋อไม่คาดหวังให้เขาช่วยพวกนางต่อกรกับแม่เฒ่าจาง แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเชื่อฟังแม่มากก็ได้หรือเปล่า? ถ้าจางต้าหูอายุน้อยก็ว่าไปอย่าง แต่จางต้าหูอายุไม่น้อยแล้ว! หากนางได้แต่งงานจริง ๆ ไม่เกินปีจางต้าหูก็จะมีหลานสาวอยู่แล้ว แต่เขายังเป็นแบบนี้อยู่อีก!
จางซิ่วเอ๋อบ่นอยู่ในใจ
วัวของผู้ใหญ่บ้านเป็นพ่อวัวแก่ตัวเหลืองที่ทั้งแรงดีและเชื่องอย่างยิ่ง เวลาเดินทางจึงนิ่งเหลือแสน จางซิ่วเอ๋อเองก็เพิ่งเคยบังคับรถลากครั้งแรก แต่การลากรถวัวและรถม้านั้นต่างกัน ไม่จำเป็นต้องมีฝีมืออะไร
ขอแค่ไม่ยั่วโมโหวัวตัวนี้ รับรองว่าลากรถคันนี้ได้อย่างราบรื่น
อย่างไรเสียปกติแล้ววัวก็วิ่งช้ากว่าม้า
จางซิ่วเอ๋อลากรถวัวตรงดิ่งไปที่อิ๋งเค่อจวี
เดี๋ยวนี้จางซิ่วเอ๋อเป็นคนหน้าเ
