ก่าของอิ๋งเค่อจวีแล้ว เสี่ยวเอ้อที่อิ๋งเค่อจวีเห็นจางซิ่วเอ๋อมาจึงรีบไปเรียกเถ้าแก่เฉียนซานเหลี่ยง
เฉียนซานเหลี่ยงได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อมาจึงรีบปั้นหน้ายิ้มออกมาต้อนรับ
“แม่นางเถาฮวา ช่างเป็นแขกที่หาตัวยากเสียจริง!” เถ้าแก่เฉียนกล่าวยิ้ม ๆ
จางซิ่วเอ๋อไม่มีเวลาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ที่บ้านมีแขกรออยู่ นางต้องให้บัณฑิตจ้าวและท่านหมอเมิ่งได้กินอาหารดี ๆ ที่บ้าน อย่างไรเสียสองคนนั้นก็ช่วยไว้มากสำหรับวันนี้
จางซิ่วเอ๋อจึงพูดออกมาตรง ๆ “ข้ามีเนื้อหมูป่ามาเจ้าค่ะ ครั้งก่อนเราคุยกันไว้ว่ามีอาหารป่าอะไรให้มาถามท่านก่อนว่าจะซื้อหรือไม่”
เถ้าแก่เฉียนได้ยินมาถึงตรงนี้จึงเดินไปแง้มตะกร้าสานดู “คุณภาพเนื้อไม่เลว สดกำลังดี”
“เจ้ามีทั้งหมดกี่ชั่ง?” เถ้าแก่เฉียนถาม
จางซิ่วเอ๋อเอ่ย “ทั้งหมด 150 ชั่งเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉียนขมวดคิ้วพลางกล่าว “ตามหลักข้าต้องซื้อไว้ทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นหน้าร้อน โรงเตี๊ยมของข้าให้ความสำคัญกับคุณภาพ เนื้อพวกนี้มากสุดขายได้ถึงแค่วันพรุ่งนี้ ถ้าเก็บไว้ถึงมะรืนรสสัมผัสเนื้อคงจะเปลี่ยน…….”
“ทั้งส่วนที่ข้าเก็บไว้กิน ส่วนที่เอาให้คนอื่น รวมถึงส่วนที่โรงเตี๊ยมต้องใช้ เอามาให้ข้า 80 ชั่ง” เถ้าแก่เฉียนกล่าว
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าเถ้าแก่เฉียนรับซื้อถึง 80 ชั่งนั้นดีมากแล้ว จึงบอกยิ้ม ๆ “เรื่องราคาท่านว่า……”
“เนื้อหมูป่าแพงกว่าเนื้อหมูปกติ ข้าคงไม่เอาเปรียบเจ้า เราไม่ต้องคำนวณกันละ
