่อเห็นมีคนซื้อในราคา 15 เหรียญ จึงรู้สึกว่าได้ในราคา 12 เหรียญนั้นคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม มีหรือจะไม่ซื้อบ้าง?
เนื้อไม่กี่ชั่งที่เหลือโดนแย่งกันซื้อจนเกลี้ยง
จางซิ่วเอ๋อมาขายเนื้อที่นี่ได้เงินไปทั้งหมด 2 ตำลึงเงินกว่า ๆ
ขากลับจางซิ่วเอ๋อจึงซื้อเต้าหู้มาก้อนหนึ่ง คิดไปคิดมานางซื้อพวกชาไปด้วย
จางซิ่วเอ๋อจะไปรู้ได้อย่างไรกันว่าตอนนี้ชายชุดเทาและเถี่ยเสวียนออกจากที่ที่จางซิ่วเอ๋อขายเนื้อไปอยู่ในซอยไร้ผู้คนแล้ว
เถี่ยเสวียนชักสีหน้าใส่ความไม่เอาอ่าวของเจ้านาย “เจ้านายเอ๋ย เจ้านายเอาเงินที่ขายของป่าเมื่อวานไปให้จางซิ่วเอ๋อหมดได้อย่างไรกัน? ไหนเจ้านายบอกว่าทำเรื่องเมื่อวานจบเท่ากับแทนคุณหมดแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?”
เถี่ยเสวียนรู้จักชื่อจางซิ่วเอ๋อ พวกเขาไม่ได้ไปสืบสวนอะไรและไม่มีความจำเป็นด้วย นางเป็นแค่สาวชาวไร่ธรรมดา ๆ ในหมู่บ้านนี้ แต่เถี่ยเสวียนเคยได้ยินแม่หลินเรียกชื่อจางซิ่วเอ๋อ จึงจำมา
ชายชุดเทายกตะกร้าในมือขึ้นพลางเอ่ย “ไม่ได้ให้ไปเฉย ๆ เสียหน่อย ก็ได้เนื้อมาไม่ใช่หรือ?”
ชั่วขณะหนึ่ง เถี่ยเสวียนก็ไม่มีอะไรจะเถียง
พักใหญ่กว่าเถี่ยเสวียนจะพูดขึ้น “ต่อให้พวกเรามีเนื้อก็ไม่มีที่ปรุงอาหารหรอกขอรับ”
ชายชุดเทากล่าว “เอาไปขาย”
ไม่นานนัก เถี่ยเสวียนก็ไปอีกสถานที่เพื่อขายเนื้อ เขาไม่มีหน้าจะขายที่เดิมหรอก ถ้าคนอื่นรู้ว่าเจ้านายตัวเองซื้อเนื้อมาในราคาสูง แล้วขายด้วยราคาต่ำกว่า ต้องมีคนคิดว่าเขาเป็นไอ้โง
