ชาตญาณของจางซิ่วเอ๋อบอกว่าเขาเป็นคนอันตราย ทำให้นางอยากอยู่ห่างจากคุณชายฉิน!
จางซิ่วเอ๋อตั้งสติและกล่าวเสียงดัง “ทำไม ไม่อยากหายกันรึ? ถ้าอย่างนั้นถือว่าท่านติดค้างข้า ครั้งแรกข้าแค่ทำปลารดตัวท่าน ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ครั้งนี้ถ้าท่านชนโดนข้าจริง ๆ ชีวิตข้าต้องหาไม่แน่!”
คุณชายฉินเห็นสีหน้าระแวงของจางซิ่วเอ๋อแล้วขมวดคิ้วถาม “เจ้ากลัวข้าเหรอ?”
“ข้าไม่กลัวท่านสักหน่อย!” จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว ต่อให้แพ้ในเรื่องกำลังก็ไร้มาดไม่ได้
คุณชายฉินคลี่ยิ้ม รอยยิ้มนั่นทำให้จางซิ่วเอ๋อยิ่งระแวงเขาหนักเข้าไปอีก “ท่านไม่พอใจอะไรพูดมาตรง ๆ เลยดีกว่า ไม่ต้องวางแผนอะไรในใจหรอกเจ้าค่ะ!”
ขณะนั้นผู้ติดตามชุดเขียวลากรถม้าขึ้นมาได้แล้ว และยื่นพัดอันนั้นให้คุณชายฉินด้วยสองมือ “คุณชาย”
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งประจักษ์ถึงพลังร้ายกาจของพัดอันนี้เมื่อก่อนหน้า นางถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ
คุณชายฉินกลับหัวเราะขึ้นมา “ไหนบอกไม่กลัวข้า?”
จางซิ่วเอ๋อทอดสายตาไปที่พัด ก็เห็นปลายแหลมของพัดหดกลับไปแล้ว ตอนนี้พัดนั้นดูธรรมดา เป็นเพียงพัดพับแกนเหล็กคุณภาพไม่เลวเท่านั้น
นางได้ยินคำพูดแกมล้อเลียนของคุณชายฉินแล้วก็รู้สึกทั้งโมโหทั้งอาย
“ตาข้างไหนของท่านเห็นว่าข้ากลัว?” จางซิ่วเอ๋อยืดตัวตรงเดินไปข้างหน้า วันนี้ไม่ว่าอย่างไรมาดนางจะแพ้ไม่ได้
ถ้ามาดแพ้ ใครจะรู้ว่าคุณชายฉินจะฉวยโอกาสนี้ขูดรีดนางหรือเปล่า
คุณชายฉินหัวเราะเสียงขรึม “เถาฮวาใช
