จางซิ่วเอ๋อแน่ ๆ
ไม่ว่าจะลำบากขนาดไหน เขาก็จะอยู่กับจางซิ่วเอ๋อ
ก่อนหน้านี้เขาผิดเองที่อยากให้จางซิ่วเอ๋ออยู่กับแม่ตัวเองได้อย่างสันติสุข เขาจะทำให้แม่ตัวเองยอมรับได้ แต่หลังจากเรื่องเมื่อวาน สวี่อวิ๋นซานพบว่าตัวเองคิดผิด ผิดมหันต์
กับตัวเขาเอง แม่ของเขายังอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ แล้วจะยอมรับจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ “เจ้าเป็นคนดี เจ้าต้องได้เจอหญิงสาวที่ดีที่เจ้าชอบ และชอบเจ้าเหมือนกัน”
เมื่อสวี่อวิ๋นซานได้ฟังคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ หน้าตาเขาก็ผิดหวังทีละน้อย
สวี่อวิ๋นซานก้าวออกไปข้างนอก ทันใดนั้นเขาชะงักฝีเท้าและหันกลับมา มองจางซิ่วเอ๋อพลางกล่าว “ซิ่วเอ๋อ ถ้าข้าบอกว่า…..ข้าพร้อมพาเจ้าไปจากที่นี่ เจ้าจะไปกับข้าไหม?”
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ สวี่อวิ๋นซานกล้าหาญจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่นางไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อคนเดิมแล้ว
นางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “สวี่อวิ๋นซาน เจ้าไปเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พูดปฏิเสธไปตรง ๆ แต่สวี่อวิ๋นซานเข้าใจความหมายของนางแล้ว เขาเดินออกจากบ้านผีสิงด้วยอาการเศร้าโศก
หลังออกมาจากบ้านผีสิง เขาก็มองไปทางหมู่บ้าน แต่กลับก้าวขาไม่ออก
สวี่อวิ๋นซานนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่บิดาของเขานั่งนิ่งไม่พูดจา มารดาและน้องสาวทำกับข้าวเต็มโต๊ะให้เขากิน
หลังจากกินเข้าไปเขาก็พบว่าตัวเองถูกวางยา และถูกมารดาขังไว้ในห้อง
และหลีฮวาที่โถมร่างเข้าใส่เขา……
เขาผิดหวังกับบ้านนั้นจนถึงขีดสุด หากวันนี้เขา
