บทที่ 127 ตามหมอ
นางขมวดคิ้วและเดินไปทางห้องเก็บฟืน
ตอนนี้จัดการปัญหายุ่งยากไปได้หนึ่งอย่างแล้ว แต่ปัญหายุ่งมากกว่านั้นยังอยู่
จางซิ่วเอ๋อเปิดประตู เห็นสวี่อวิ๋นซานยืนตัวเปียกโชค ในมือมีขันทำที่ทำจากน้ำเต้ากำลังสาดน้ำใส่ตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ารออยู่ที่บ้านเถอะ ไปคล้องประตูไว้ ข้ากับชุนเถาจะออกไปตามหมอมาให้เจ้า”
สวี่อวิ๋นซานตอบเสียงแหบพร่า “ขอบคุณมาก”
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าอยู่ต่อนาน ถ้าสวี่อวิ๋นซานหลุดการควบคุม คนที่ซวยจะเป็นฝ่ายพวกนางสองพี่น้อง
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าให้ชุนเถารออยู่บ้าน จึงพาชุนเถามาด้วย
“ชุนเถา เจ้าไปรออยู่บ้านท่านอาจ้าวนะ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ” จางซิ่วเอ๋อบอกขณะเดินผ่านบัณฑิตจ้าว
จางชุนเถากลับบอกว่า “ข้าจะไปกับพี่ด้วย”
“ถ้าเดินมันไกลไป เดี๋ยวข้าจะไปหาท่านปู่หลี่ บอกว่าเจ้าป่วยต้องไปตามหมอ จะได้จ้างรถเขาไปหาท่านหมอเมิ่ง” จางซิ่วเอ๋ออธิบาย
จางชุนเถาคิดตามแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงเอ่ยขึ้น “งั้นก็ได้”
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลจ้าว ช่วยเคาะประตูแทนจางชุนเถา นางมองดูจ้าวเอ้อร์หลางพาจางชุนเถาเข้าไปข้างในถึงได้ยอมผละจากไป
ถึงแม้ตระกูลจ้าวจะมีแต่ผู้ชาย แต่คนหนึ่งป่วยอีกคนหนึ่งยังเด็กอยู่และนิสัยดีมาก หากนางนั่งรถลาก ไปกลับไปไม่นาน ชุนเถาก็ไม่เป็นอะไร
แต่ต้องลำบากบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางที่อดนอน
จางซิ่วเอ๋อมาถึงบ้านเฒ่าหลี่ เคาะประตูและอธิบายสถานการ
