ณ์ให้ฟัง
เฒ่าหลี่ไม่พูดอะไร ไม่คุยเรื่องราคา ออกไปเทียมรถกับวัวทันที
พอขึ้นมานั่งบนรถแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงบอกเฒ่าหลี่ “ท่านปู่หลี่ ครั้งนี้ข้าไม่ให้ปู่ออกมาเปล่า ๆ ปลี้ ๆ หรอกเจ้าค่ะ ข้าให้เงินเป็นสามเท่าของราคา”
เฒ่าหลี่รีบบอก “บ้านไหนไม่มีเรื่องฉุกเฉินบ้าง เจ้าให้ตามปกตินั่นแหละ”
จางซิ่วเอ๋อรีบเอ่ยขึ้น “เพราะท่านช่วยข้าได้มาก ครั้งนี้จึงให้เงินน้อย ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคราวหน้าข้าไม่กล้าจ้างรถท่านแล้วนะ”
เฒ่าหลี่ทำเสียงตำหนิ “เจ้านี่นะ…..”
แต่เขาก็ไม่ได้ค้านสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูดอีก
ออกมาขับรถลากตอนกลางคืนลำบากอยู่เหมือนกัน ได้เงินเยอะเขาเองก็ดีใจ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้มาบ้านท่านหมอเมิ่งเป็นครั้งแรก ถือว่าคุ้นทางอยู่ พอถึงหน้าบ้านท่านหมอเมิ่ง นางก็พูดขึ้น “รบกวนท่านรออยู่ตรงนี้สักครู่นะเจ้าคะ ข้าจะไปเรียกท่านหมอเมิ่ง”
จางซิ่วเอ๋อเคาะประตู ไม่นานนักท่านหมอเมิ่งก็สวมเสื้อคลุมเดินออกมา
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาทำไมดึกดื่นป่านนี้? หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับชุนเถา” ท่านหมอเมิ่งถามเป็นชุด
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองเฒ่าหลี่ เดินเข้าไปในบ้านโดยไม่รอให้ท่านหมอเมิ่งพูดอะไรก่อนลดเสียงลงต่ำ แล้วอธิบายถึงเรื่องยุ่งยากที่ตัวเองเผชิญอยู่ในตอนนี้ให้ฟังคร่าว ๆ
พูดจบจางซิ่วเอ๋อหน้าแดงพร้อมกล่าว “เรื่องนี้ข้าเป็นผู้หญิง จริง ๆ ไม่สมควรยุ่ง แต่ข้าติดหนี้บุญคุณสวี่อวิ๋นซานอยู่เจ้าค่ะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าท่านหมอเมิ่งรู้แล้วจะมอง
